Drie maanden stilte… en toen de schok.
De telefoontjes bleven onbeantwoord. Drie maanden gingen voorbij, zonder excuses of confrontatie. Totdat een werkverplichting de jonge afgestudeerde op een dag terugbracht naar zijn geboortestad. Impulsief besloot hij zijn zus te bezoeken.
Het adres was veranderd. Het gebouw was vervallen. De deur stond op een kier.
Binnen: een bijna lege kamer. Een matras op de vloer. Medische rekeningen. Een beademingsapparaat.
En op het bed… Emma.
Uitgemagerd. Verzwakt. Onherkenbaar.
