‘Mijn lege vennootschap’, vulde ik aan.
« —doe een bod. Niet alleen om de schuld over te nemen, » vervolgde hij, « maar ook het gebouw zelf. Als ze gemotiveerd zijn, kunnen we dit snel regelen. Binnen achtenveertig uur, misschien. Contant. »
Het idee ontvouwde zich in mijn geest, koel en elegant.
Als ik een rechtszaak aanspande, werd ik het slachtoffer in een publieke soapserie. Als ik het gebouw kocht, werd ik iets heel anders.
Ik zou mezelf niet alleen maar verdedigen tegen hun verraad.
Ik zou het bezitten.
Ik stelde me mijn vader voor, die triomfantelijk een toast uitbracht op de ‘wonderinvesteerder’ die hun kostbare galerie had gered, zonder te beseffen dat die engel de dochter was die ze hadden opgedragen op parkbanken te slapen.
Een langzame glimlach verscheen op mijn lippen.
‘Doe het maar,’ zei ik. ‘Contant. Binnen achtenveertig uur.’
Ryan knikte. « Ik zal de zaak in gang zetten. Zorg dat je klaar bent om te tekenen. »
Ze noemden het goddelijke interventie.
Ik hoorde het natuurlijk van Ashley. Mijn nicht leefde altijd half in hun wereld en half daarbuiten, met één voet in het theatrale gedoe van de familie Mitchell — ja, mijn moeder behield haar meisjesnaam om sociale redenen — en met één voet in de realiteit.
Dit ga je geweldig vinden, appte ze me de volgende avond. Je vader noemt het een wonder. Een of andere ‘anonieme investeerder’ heeft het gebouw gekocht en het grootste deel van de schuld kwijtgescholden. Hij proost letterlijk op de ‘goedheid van het universum’.
Ik zat in mijn keuken, mijn laptop open op een getekende akte, overdracht voltooid. Ryan had een uur eerder gebeld om het te bevestigen: JLM Holdings was nu eigenaar van het bakstenen pand waarin The Gilded Frame was gevestigd, inclusief de bijbehorende schulden.
Ik heb Ashley niet meteen geantwoord.
In plaats daarvan trok ik mijn jas aan.
Het sneeuwde lichtjes toen ik uit de taxi stapte en op de stoep tegenover de galerie terechtkwam. De straatlantaarns wierpen een warme, gouden gloed op het dunne laagje sneeuwbrij op het trottoir. Door de grote ramen glinsterde The Gilded Frame als een juwelenkistje.
Binnen liepen mensen rond in dure jassen, met fragiele plastic champagneglazen die voor kristal moesten doorgaan. Een klein jazztrio speelde in de hoek, de lage tonen van de saxofoon kronkelden door de lucht. De muren waren bekleed met kunst – sommige echt goed, andere duidelijk gekozen omdat ze er goed uitzagen op Instagram.
Mijn vader stond midden in de kamer, rood van de drank en het genot, en hief zijn glas hoog. Alyssa stond naast hem, stralend, met blozende wangen, genietend van de aandacht. Mijn moeder bleef in de buurt, haar hand op haar hart, haar gezicht in een uitdrukking van nederige dankbaarheid.
Ik kon ze niet verstaan, maar ik kende de tekst. Ik had al tientallen jaren verschillende versies van die toespraak gehoord.
We hebben het moeilijk gehad, maar we hebben volgehouden.
God is goed.
Het universum voorziet.
Onze getalenteerde Alyssa heeft een tweede kans gekregen.
De sneeuwvlokken smolten toen ze het verhitte glas raakten, waardoor er kleine stroompjes water naar beneden sijpelden als tranen. Ik stond op de stoep, met mijn handschoenen in mijn zakken, en keek toe hoe mijn familie vierde wat zij dachten dat een ramp op het nippertje was ontkomen.
Mijn telefoon trilde.
Ryan.
‘De akte is geregistreerd,’ zei hij zodra ik antwoordde. ‘De overdracht is definitief. Jij, Jasmine, bent de rechtmatige eigenaar van 414 West Marlowe. Het huurcontract van The Gilded Frame, de schuld, de muren, de leidingen, het dak. Alles.’
Ik zag mijn vader zijn hoofd achterover gooien van het lachen om iets wat een gast zei. Mijn moeder depte met een servetje een traan uit haar ooghoek. Alyssa boog zich voorover om het glas te klinken met een knappe man die duidelijk de balans niet had gezien.
‘Perfect,’ zei ik. ‘Laten we het ze gaan vertellen.’
Toen ik de zware glazen deur opendeed, klonk het belletje boven mijn hoofd met een heldere, vrolijke toon die dwars door de muziek en de gesprekken heen sneed. Hoofden draaiden zich om. Even leek niemand me te herkennen – gewoon weer een vrouw in een lange jas die de kou ontvluchtte.
Toen veranderde de uitdrukking op het gezicht van mijn moeder.
Haar glimlach verdween niet zomaar; hij stortte in, als een gebouw dat in één klap zijn draagkracht verliest.
‘Jasmine,’ zei ze, haar stem plotseling een paar tonen hoger dan normaal. Ze sprak luid, zodat iedereen haar kon verstaan. ‘Wat doe je hier?’
Ik veegde de sneeuw van mijn schouders en stapte volledig naar binnen. De warmte streelde mijn huid en bracht de geur van goedkope champagne en te veel parfum met zich mee. Ik gaf de kamer een korte, beleefde glimlach.
‘Ik hoorde dat er een feest was,’ zei ik. ‘Ik dacht dat ik even langs zou komen. Ik wilde de toast niet missen.’
Alyssa gleed door de kamer, haar jurk ritselde. Van dichtbij leek de stof minder duur dan op de foto’s. Haar ogen waren scherp en helder.
‘Jasmine, alsjeblieft,’ siste ze zachtjes, hoewel haar lippen zich tot een geforceerde glimlach vormden voor de omstanders. ‘We krijgen elk moment een zeer belangrijke gast. De investeerder die het gebouw heeft gekocht, komt het laatste addendum voor het huurcontract ondertekenen.’ Ze keek om zich heen, alsof ze verwachtte dat hij elk moment uit het niets zou verschijnen. ‘We kunnen je hier echt niet hebben, je verpest de sfeer.’
Ik kantelde mijn hoofd. « Angel investor, » herhaalde ik. « Is dat hoe we JLM Holdings tegenwoordig noemen? »
Mijn vader, die met zijn glas uitgestrekt op me af was gekomen, bleef midden in zijn beweging staan. ‘Hoe weet je de naam van de holding?’ vroeg hij. Zijn stem was hoorbaar.
‘Ik lees graag dingen,’ zei ik vlotjes. ‘Je weet dat ik van data houd.’
Hij ontspande zich een klein beetje. ‘Nou,’ zei hij, ‘je moet weten dat ze deze plek hebben gered. Een waar wonder. Ze hebben het gebouw gekocht. De schuld overgenomen. Er is iemand die de waarde inziet van wat je zus maakt.’ Hij hief zijn glas. ‘Niet iedereen vindt kunst nutteloos.’
Enkele gasten lachten ongemakkelijk.
‘Je moet weg,’ mompelde mijn moeder binnensmonds, terwijl ze dichterbij kwam. Haar nagels drongen door mijn jas heen in mijn arm. ‘Je gaat dit niet voor je zus verpesten. Niet vanavond. Meneer O’Connell kan elk moment hier zijn, en we willen niet dat hij denkt dat ons gezin… instabiel is.’
Ik opende mijn mond om te antwoorden, maar een andere stem klonk door de lucht.
‘Mevrouw Monroe,’ klonk het. ‘Ik vrees dat meneer O’Connell niet de huisbaas is.’
We draaiden ons allemaal om.
Ryan stond in de deuropening, de sneeuwvlokken nog klevend aan de schouders van zijn jas, en hij zag eruit als de succesvolle advocaat die hij was. De sfeer in de ruimte veranderde; je kon altijd merken wanneer een bepaald type man een bepaalde ruimte betrad. Mensen maakten zonder na te denken plaats voor hem.
De ogen van mijn vader lichtten op. Hij liep met vastberaden stappen naar Ryan toe en zette een kruiperige glimlach op.
‘Meneer O’Connell,’ bulderde hij. ‘Welkom! We zijn u ontzettend dankbaar—’
Ryan liep recht langs hem heen.
‘Meneer O’Connell is een van mijn collega’s,’ zei hij kalm. ‘Ik ben niet de eigenaar van JLM Holdings. Ik ben slechts juridisch adviseur.’ Hij bleef naast me staan en draaide zich om naar mijn ouders.
‘De eigenaar,’ zei hij, zijn stem galmde door de hele kamer, ‘is er al.’
Hij draaide zich iets om en gebaarde met open hand.
‘Mag ik u voorstellen aan de enige eigenaar van JLM Holdings,’ vervolgde hij, ‘en de nieuwe eigenaar van dit gebouw: mevrouw Jasmine Louise Monroe.’
De stilte viel niet zomaar. Ze stortte neer.
