De wind uit Chicago maakte een zacht, gestaag geluid tegen het glas van mijn woonkamer, zo’n geluid dat je pas opmerkt als alles om je heen stil is. Later die avond scrolde ik weer door Ashleys berichten, dit keer met een zekere afstandelijke nieuwsgierigheid. Ik kon mijn moeder bijna horen in die kerkkelder, haar stem trillend net genoeg om nederig te klinken, haar ogen glinsterend van onuitgesproken tranen terwijl ze de rol vervulde die ze het meest liefhad: die van lijdende maar nobele moeder.
Ik had haar allang niet meer kwalijk genomen dat ze optrad. Wat ik haar echter niet kon vergeven, was hoe ze mijn leven als script gebruikte.
Er verscheen een nieuwe melding bovenaan mijn telefoonscherm.
Ashley alweer.
Ze heeft het net in de Facebookgroep van haar kerk geplaatst. Wil je het zien?
Voordat ik kon antwoorden, verscheen er een screenshot, een lap tekst boven een oude foto van mij uit mijn studententijd. Mijn gezicht was net gefotografeerd terwijl ik knipperde, mijn ogen half dicht, mijn haar een warboel, en ik zat ineengedoken over een stapel studieboeken tijdens de tentamenweek. Ik had dat semester geleefd op koffie en instantnoedels, en leerde meer over machine learning dan welke professor dan ook me kon bijbrengen, en blijkbaar had iemand een spontane foto van me gemaakt. Ik was helemaal vergeten dat de foto bestond.
Mijn moeder niet.
Het onderschrift erboven luidde: « Bid alstublieft voor ons gezin in deze moeilijke tijd. Onze oudste dochter, Jasmine, kampt met ernstige instabiliteit en woononzekerheid. We doen er alles aan om haar van afstand te steunen, maar soms is een strenge aanpak de enige manier om een verloren ziel weer op het rechte pad te krijgen. »
Woningonzekerheid.
Ik keek rond in mijn appartement van ruim 2800 vierkante meter. Vloerverwarming. Privélift. Een keuken groter dan de hele begane grond van het Victoriaanse huis van mijn ouders. De eigendomsakte, volledig betaald, lag in de brandveilige kluis in mijn slaapkamer.
Het was bijna grappig.
Als ik labiel was, dan was hun wreedheid een vorm van harde liefde. Als ik in hun verhaal dakloos was, dan was het nobel en noodzakelijk om me te vertellen dat ik op straat moest gaan leven. Het waren geen kleinzielige, bekrompen mensen die er niet tegen konden dat ze werden tegengesproken; het waren dappere ouders die vastberaden opkwamen voor hun probleemkind.
Het slachtofferschap stond hen goed. Dat was altijd al zo geweest.
Ik sloot de screenshot en opende Instagram. Als mijn moeder me als een tragisch figuur herschreef, wist ik precies welke rol mijn zus daarin speelde.
Daar stond ze dan. Alyssa, in al haar gefilterde glorie, midden in haar galerie – The Gilded Frame – met een champagneglas in de hand. Haar haar viel in sierlijke golven; haar jurk was een asymmetrisch zwart ding dat waarschijnlijk een eigen pretentieuze naam had. Achter haar zorgden witte muren en zorgvuldig geplaatste spotjes ervoor dat alles er duur uitzag.
Het onderschrift luidde: « Artistiek genie vereist offers. Zo trots op de nieuwe collectie. Cultuur is de levensader van deze stad en ik ben vereerd om haar te mogen beschermen. »
Ik snoof zachtjes.
Ik had toegang tot de gegevens. Dat wist ze natuurlijk niet. Ze dacht dat openbare registers voor advocaten en nieuwsgierige journalisten waren, niet voor haar zus, die ze had afgeschreven als een blut tech-dropout. Maar elke keer dat mijn ouders opschepten over haar ‘verbluffende succes’, won mijn nieuwsgierigheid het van me.
Het aantal bezoekers in haar wijk was de afgelopen achttien maanden met veertig procent gedaald. Twee naburige galerieën waren gesloten. Het gebouw waarin The Gilded Frame was gevestigd, had dringend structurele reparaties nodig; in het laatste inspectierapport werden de woorden ‘urgent’ en ‘verouderde bedrading’ in dezelfde zin gebruikt.
De galerie heeft de afgelopen zes maanden twee aparte aanmaningen ontvangen voor achterstallige betalingen van nutsvoorzieningen.
Alyssa speelde verkleedspelletjes in een brandend huis. Mijn ouders wakkerden de vlammen aan en zeiden tegen de buren dat ze de rook moesten bewonderen.
Ik vergrendelde mijn telefoon en legde hem neer; het marmer voelde koel aan onder mijn vingertoppen.
Laat ze maar.
Laat mijn moeder maar medelijden opwekken als trofeeën. Laat mijn vader maar het verhaal van zijn ondankbare, labiele dochter aan iedereen die wil luisteren vertellen. Laat Alyssa maar de rol spelen van uitgehongerde kunstenares en redster van de cultuur.
Verhalen zijn krachtig. Maar grote aantallen zijn meedogenloos.
En cijfers waren mijn domein.
