De nacht dat mijn vader me vertelde dat ik op straat moest gaan leven, kostte het servies op tafel meer dan de huur van de meeste mensen.
De eetkamer straalde een gloed uit – niet warm, niet gezellig, maar gewoon zo’n gloed zoals in een museum waar de conservator je een gevoel van armoede wil geven. De kroonluchter waar mijn moeder zo dol op was, zoemde met een zacht geel licht waardoor de kristallen glazen fonkelden en het zilverwerk glansde. Buiten beukte de Chicago-wind tegen de hoge ramen en deed het oude glas in de kozijnen rammelen. Binnen rook het naar gebraden kalkoen, knoflookboter en spanning.
Ik zat aan het uiteinde van de tafel, waar ze me hadden neergezet sinds ik « uit het plan was gestapt ». Mijn moeder, Patricia, zat aan het hoofd alsof ze het huis regeerde door middel van decreet in plaats van gewoonte. Mijn vader, Richard, zat aan de andere kant als een CEO in een directiekamer, de kalkoen snijdend met een ernst die normaal gesproken alleen is voorbehouden aan fusies en overnames. Mijn jongere zusje, Alyssa, het oogappeltje van de familie, lag er half tussenin, nippend aan een glas rode wijn dat ze zich met haar eigen salaris absoluut niet kon veroorloven.
‘Jasmine,’ zei mijn vader, op een toon die aangaf dat er een oordeel aan zat te komen.
Het werd stil in de kamer, zoals dat gebeurt wanneer iedereen stiekem hoopt dat ze niet bij het drama betrokken zullen raken. Mijn tantes stopten midden in het doorgeven van de sperziebonen; mijn oom schraapte zijn keel en deed alsof hij zijn servet inspecteerde. Mijn neven en nichten keken elkaar met grote ogen aan, van die ogen die zeggen: ‘ Dit wordt leuk’, ook al wisten ze dat het voor hen niet leuk zou zijn.
Ik legde mijn vork neer en keek op. « Ja, pap? »
Hij fluisterde niet. Mijn vader fluisterde nooit, al helemaal niet in het bijzijn van publiek.
