Francesca gaf geen krimp. « Ik raad u aan terug te gaan naar het bureau en een tegenaanklacht in te dienen, die ik nu ook indien: poging tot moord, manipulatie van bewijsmateriaal en het indienen van een valse politieaangifte tegen de heer Richard Mendoza. »
De agenten, die zich nu ongemakkelijk voelden, waren het erover eens dat we een verklaring op het bureau moesten afleggen.
‘Helen, de situatie is erger dan ik had gedacht,’ zei Francesca zachtjes toen ze weg waren. ‘Richard heeft snel gehandeld. Hij is een zaak tegen je aan het opbouwen.’
Toen trilde mijn telefoon weer. Richard: Helen, heeft de politie je gevonden? Ik kom nu naar het winkelcentrum. Ik wil je gewoon helpen.
‘Hij komt eraan,’ zei Francesca, terwijl ze opstond. ‘We moeten nu vertrekken. Naar het politiebureau. Dat is de veiligste plek.’
Op het politiebureau bracht Francesca ons direct naar het kantoor van de commandant. « Mijn cliënten worden bedreigd door de echtgenoot van mevrouw Mendoza, » legde ze uit. « We hebben bewijs dat hij van plan was haar vandaag te vergiftigen. »
Precies op dat moment kwam Richard binnen, met een volkomen bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. « Helen! Sarah! » riep hij uit. « Godzijdank dat jullie veilig zijn! »
De commandant, commandant Rios, liet hem binnen. ‘Helen, waarom ben je er zomaar vandoor gegaan?’ vroeg hij, zijn verwarring zo overtuigend dat ik bijna aan mezelf begon te twijfelen.
« Meneer Mendoza, » onderbrak commandant Rios, « mevrouw Helen en haar advocaat dienen een aanklacht tegen u in wegens poging tot moord. »
Richard keek oprecht geschokt. « Dit is absurd! Helen, wat doe je? Gaat dit over dat medicijn? Ik heb je al verteld dat het alleen bedoeld was om je angstaanvallen te verlichten. » Hij legde de commandant uit dat ik last had van paranoia en dat een « Dr. Santos » een licht kalmeringsmiddel had voorgeschreven. Zijn verhaal was zo geloofwaardig, zo zorgvuldig in elkaar gezet.
‘Dat is een leugen!’ antwoordde ik, mijn stem trillend van woede. ‘Ik heb nooit last gehad van angststoornissen! Ik ben nog nooit bij deze dokter Santos geweest!’
‘Ik heb alles gehoord,’ zei Sarah, terwijl ze Richard recht in de ogen keek. ‘Ik hoorde je gisteravond aan de telefoon praten over hoe je mijn moeder wilde vergiftigen. Je wilde mijn moeder vermoorden voor het verzekeringsgeld. Je bent failliet. Ik heb de documenten gezien.’
Voordat Richard kon reageren, kwam een agent binnen met een envelop. « Commandant, we hebben zojuist de voorlopige resultaten van het forensisch onderzoek in de woning van Mendoza ontvangen. »
Commandant Rios opende de deur met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht. « Meneer Mendoza, u had het over bloed in de kamer van de minderjarige. Klopt dat? »
‘Ja,’ knikte Richard. ‘Ik was in paniek.’
‘Vreemd,’ vervolgde de commandant. ‘Want volgens deze analyse is het gevonden bloed minder dan twee uur oud en komt de bloedgroep niet overeen met die van mevrouw Helen of de minderjarige.’ Hij pauzeerde. ‘Het komt overeen met uw bloedgroep, meneer Mendoza. Dat wijst er sterk op dat u het daar hebt neergelegd.’
Er viel een zware stilte. Richard werd bleek.
