De zes maanden die volgden waren een pijnlijke, noodzakelijke periode van amputatie.
De uitzetting was vreselijk. Mijn ouders probeerden ertegen te vechten, maar de wet was niet aan hun kant. Op de dag dat ze vertrokken, keek ik vanaf de veranda toe hoe ze hun hele leven in een U-Haul-vrachtwagen laadden. Er waren geen knuffels, geen tranenrijk afscheid. Alleen het holle geluid van een dichtschuivende vrachtwagendeur.
De wereld van Belle en Donovan stortte spectaculair in. De projectontwikkelaar klaagde hen aan voor fraude. De belastingdienst, gealarmeerd door de rechtszaak, startte een onderzoek naar Donovans dubieuze zakelijke praktijken. Ze gingen failliet, verloren hun huis en hun huwelijk liep stuk onder de druk. Het laatste wat ik hoorde, was dat Belle in een krap appartement woonde en vocht voor de voogdij over haar kinderen.
En ik? Ik heb ze voor de kantonrechter gedaagd. Gewapend met het familieboekhoudingsdocument heb ik mijn ouders aangeklaagd voor het geld dat ik onder valse voorwendsels aan de ranch had uitgegeven. De rechter kende me elke cent toe.
Het eerste wat ik deed nadat de juridische strijd voorbij was, was een nieuw, handgesneden bord ophangen bij de ingang van de oprit. Er staat: Genevieve’s Grove .
Ik heb al mijn energie, mijn hart en mijn langgekoesterde dromen in het pand gestoken. Vanuit de oude schuur startte ik mijn eigen bedrijf – Valley Roots Design – gespecialiseerd in het restaureren van historische huizen. Mijn reputatie groeide en voor het eerst ging het me echt goed, in plaats van alleen maar te overleven.
Soms, op stille avonden, zit ik op de veranda waar mijn grootmoeder zo van hield, kijk ik uit over de rijen amandelbomen en voel ik een rust die ik voorgoed kwijtgeraakt waande. De takken hangen zwaar onder de bloesem en mijn wortels zijn eindelijk onwrikbaar stevig verankerd.
Ze hebben geprobeerd contact te leggen, berichten gestuurd via oude vrienden, om vergeving te vragen. Maar na dit alles, heb ik ongelijk als ik de poort voor altijd op slot wil houden?
