De volgende zeven jaar waren een waas van aantekeningen in het Familieboek. De kolommen werden langer, de getallen groter. Het werd een catalogus van mijn onzichtbare leven.
1,500−Emergencyrepairforthemainwaterpump.Dadsaidhe′d′gettoit′.∗∗400/maand – Verhoogde waterbelasting voor de Grove. Mama en papa konden het zich niet veroorloven.
5.000 – Weer een lening voor Belle, een belofte die ze de vorige keer nog eens nakwam, na haar eerste scheiding.
Elke vermelding was een stukje van mijn eigen uitgestelde droom. Het geld dat ik had gespaard om mijn eigen ontwerpbedrijf te starten, ging op aan het draaiende houden van de ranch en aan het financieren van Belle’s steeds chaotischer wordende leven.
Maar de prijs was meer dan alleen financieel. Het kostte me de kans op mijn eigen geluk.
Zijn naam was Alex . Hij was een landschapsarchitect die ik had ontmoet tijdens een klein restauratieproject in Hanford. Hij was aardig, grappig en hij zag me zoals mijn familie me nooit had gezien. Hij zag de kunstenaar, niet alleen de beheerder. Voor het eerst in jaren had ik het gevoel dat ik meer kon zijn dan alleen Clara, de betrouwbare.
We hadden vier maanden een relatie en het werd serieus. Hij plande een weekendtrip naar Monterey voor mijn 30e verjaardag. De avond voordat we zouden vertrekken, werd ik overspoeld met berichten.
Het was Belle, helemaal overstuur. Haar nieuwe vriend – degene die later haar tweede echtgenoot zou worden, Donovan – was gearresteerd wegens rijden onder invloed. Ze had me nodig om meteen naar Sacramento te rijden om hem op borgtocht vrij te krijgen.
‘Nee, Belle,’ smeekte ik, met gedempte stem zodat ik Alex in de kamer ernaast niet wakker zou maken. ‘Ik heb plannen. Grote plannen.’
‘Plannen?’ sneerde ze. ‘Wat kan er nou belangrijker zijn dan familie? Clara, mama en papa rekenen op je. Ik reken op je.’
Ik keek naar Alex, die vredig sliep, met een reisgids uit Monterey op het nachtkastje. Ik wist wat ik moest doen.
Ik krabbelde haastig een verontschuldigend briefje, met een zwaar gevoel in mijn hart. Toen ik twee dagen later terugkwam, uitgeput en ruikend naar muffe rechtbanklucht, was Alex weg. Zijn briefje was veel korter dan het mijne.
Ik kan niet op tegen jouw familie, Clara. Ik denk dat niemand dat kan.
Hij had gelijk. Ik voelde me als een spook in mijn eigen leven, ronddwalend in de gangen van een huis dat mijn toevluchtsoord had moeten zijn, maar mijn gevangenis was geworden. De ranch was geen thuis meer. Het was een last, en ik zat eraan vastgeketend.
Dat was het jaar waarin ik stopte met dromen. Ik concentreerde me alleen nog maar op overleven, één spreadsheet-item tegelijk.
