Waarom zou hij zoiets verbergen?

Wat kon er in vredesnaam zo belangrijk zijn dat hij het permanent in zijn huid liet tatoeëren?

Ik stond daar naar hem te staren en vroeg me af welk geheim mijn man al die jaren met zich meedroeg. Toen klopte de begrafenisondernemer zachtjes aan, wat me eraan herinnerde dat mijn tijd bijna gekomen was.

Als ik die nummers nu niet opsla, verdwijnen ze voorgoed met hem.

Dus ik pakte mijn telefoon, schoof zijn haar nog een keer opzij en maakte een foto van de tatoeage.

De begrafenis vloog voorbij. Ik zat bij mijn zoons, maar ik verstond nauwelijks wat er gezegd werd. Mijn gedachten bleven maar teruggaan naar die aantallen.

Die nacht, alleen in het stille huis, opende ik de foto opnieuw en voerde de coördinaten in mijn GPS in.

Er verscheen een rode speld op de kaart.

Op drieëntwintig minuten afstand.

Een opslagfaciliteit.

Het klopte niet. Thomas was de meest georganiseerde man die ik kende. Hij labelde alles. Hij vertelde me altijd wanneer hij nieuwe sokken kocht. Geheimhouding paste niet bij zijn persoonlijkheid.

Althans, dat dacht ik.

Ik heb de hele nacht naar de sleutel gezocht. Ik heb zijn ladekast, zijn jaszakken en zijn aktetas doorzocht. Uiteindelijk, rond twee uur ‘s nachts, ben ik naar de garage gegaan en heb ik zijn bureau opengebroken – iets waarvan hij altijd had volgehouden dat het « zijn eigen ruimte » was.

Binnenin vond ik een verborgen compartiment.