Tijdens een zakenreis in het buitenland ontving ik een e-mail van mijn ouders waarin stond dat ze mijn villa aan zee hadden verkocht om de gokschulden van mijn zus af te lossen.
Je had het toch niet nodig, of wel?
Zonder te reageren heb ik het bij de politie gemeld.
Maar er was iets wat ze nog niet wisten.
Toen de makelaar hen belde…
Op de veranda van de villa aan zee klemde ik mijn telefoon stevig vast. Op het scherm verscheen het woord ‘Papa’. Woede borrelde in mijn borst op.
‘Je hebt gewoon gedaan wat je wilde, hè?’ zei ik, mijn stem trillend.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik de ademhaling van mijn vader, Daniel.
‘Margaret, ik dacht dat je het wel zou begrijpen. Diana heeft geld nodig. Als we de schuld niet aflossen, tja…’ Hij aarzelde. ‘Het is toch vanzelfsprekend dat familieleden elkaar helpen?’
Bij zijn woorden verscheen er een bittere glimlach op mijn gezicht.
De gebruikelijke familiekaart.
Ik ben Margaret Moore.
Mijn ouders, die dol waren op mijn twee jaar jongere zusje Diana, waren altijd al zo geweest.
Mijn vroegste herinnering is mijn vijfde verjaardag. Ik was dolblij toen mijn ouders me de rode fiets gaven waar ik al zo lang van droomde. Maar dat geluk duurde niet lang. Diana kreeg interesse in de fiets en claimde hem al snel als de hare.
‘Diana wil het graag hebben, hè? Jij bent de oudere zus, dus laat haar het maar hebben.’
Uiteindelijk werd de fiets van Diana.
‘Maar het was mijn verjaardagscadeau,’ had ik zwakjes geprotesteerd.
Mijn bescheiden protest werd genegeerd.
Toen ik naar de basisschool ging, gebeurde hetzelfde. Het etui dat ik als schoolcadeau had gekregen, trok Diana’s aandacht. Uiteindelijk moest ik een ander etui gebruiken.
‘Diana is nog jong, dus ze wil wat jij hebt,’ legde mijn moeder uit, terwijl ze altijd toegaf aan Diana’s wensen.
Buitenschoolse activiteiten draaiden ook allemaal om Diana. Toen ik aangaf dat ik zwemles wilde nemen, staken mijn ouders daar meteen een stokje voor.
“We geven geld uit aan Diana’s pianolessen. Bovendien zou Diana zich eenzaam voelen als ze alleen was.”
Voor Diana’s activiteiten – piano, ballet, schilderen – speelde geld geen rol. Ik daarentegen mocht niets doen buiten de schoolclubs.
Telkens als ik mijn huiswerk af had en buiten wilde gaan spelen, werd me gezegd:
“Help Diana met haar studie.”
Onze beide ouders waren aanwezig bij Diana’s schoolactiviteiten. Maar als het om mijn eigen activiteiten ging, zeiden ze altijd:
“We hebben het te druk op het werk.”
