‘Ik had echt iets nodig,’ zei ik zachtjes. ‘Ik moest gezien worden. En in plaats daarvan heb je het enige deel van mij afgenomen waar ze ooit aandacht aan wilden besteden.’
We zaten daar, gedeeld in verdriet. Geen verzoening, maar gewoon eerlijkheid. Het was geen genezing, maar wel een begin.
Ze beloofde het geld terug te betalen. Ik geloofde haar.
Hoofdstuk 5: Een nieuw soort gezin
Ik heb onze ouders niets verteld over onze ontmoeting. Mijn relatie met hen blijft afstandelijk – beleefde telefoontjes, oppervlakkige gesprekken. Ze hebben nooit hun excuses aangeboden, en ik wacht er ook niet meer op. Ik ben iets nieuws aan het opbouwen. Iets van mijzelf.
Sena betaalt maandelijks een bedrag terug. Dat wist het verleden niet uit, maar het is wel een teken dat ze probeert de schade te herstellen.
Vorige week kreeg ik op de bouwplaats een foto van haar. Onze ouders, zittend in een park. Mijn moeder met een klein gebreid dekentje in haar handen.
Ze maken spullen voor de baby. Ze vroegen naar je. Ik heb er lang naar gestaard. Ik ben nu zwanger – iets wat ik ze nog niet had verteld. Een nieuw begin. Een leven dat ik zelf inricht.
Toen ik naar het oprijzende stalen frame van het museum keek – een project dat door mijn eigen doorzettingsvermogen tot stand is gekomen – voelde ik dat er eindelijk iets in me tot rust kwam.
Mijn familie zal me misschien nooit echt begrijpen. Ze zullen misschien nooit toegeven hoe diep hun blindheid hen heeft geraakt. Maar dat is oké.
Ik heb hun goedkeuring niet meer nodig.
Ik hoef niet langer de onzichtbare dochter te zijn.
Ik bepaal mijn eigen waarde.
En voor het eerst in mijn leven is dat genoeg.
Geen gerelateerde berichten.
