Ik stond op. Ik veegde Viviens gezicht af.
‘Kleed je aan,’ zei ik.
“Waar gaan we naartoe?”
‘We gaan naar een advocaat. En daarna,’ zei ik, terwijl ik mijn autosleutels pakte, ‘gaan we de strijd aan.’
Ik heb Monica niet gebeld . Ik heb mijn ouders niet gebeld om te smeken om mijn verstand te behouden. Ik heb Ellen gebeld , de meest meedogenloze procesadvocaat die ik kende, een vrouw die pestkoppen als ontbijt at.
Twee uur later zaten we in haar vergaderruimte met glazen wanden. Ik had de e-mail, de screenshots en het videobestand.
‘Het is een deepfake,’ zei ik tegen haar. ‘Dat moet wel.’
Ellen bekeek het filmpje met een uitdrukkingloos gezicht. « Het is goed, » gaf ze toe. « Beter dan die goedkope apps. Hier is moeite in gestoken. Iemand heeft hier geld aan uitgegeven. »
“Kunnen we het bewijzen?”
‘We hoeven niet alleen te bewijzen dat het nep is,’ zei Ellen, terwijl ze met haar pen op het bureau tikte. ‘We moeten bewijzen wie het heeft geüpload. We hebben een forensische analyse nodig.’
Die middag huurden we een expert in digitale forensische analyse in. Een man genaamd Kevin die eruitzag alsof hij al een week niet had geslapen en die uitsluitend in technisch jargon communiceerde. Hij laadde de video op een enorme monitor en begon hem frame voor frame te bekijken.
‘Kijk,’ zei Kevin, wijzend naar een tijdstempel op 0:14. ‘Let op de kaaklijn.’
Hij vertraagde het beeld. Viviens gezicht bewoog, maar een fractie van een seconde bewoog de schaduw onder haar kin niet mee. Het was een spookachtig flikkerend beeld, een digitale naad die aangaf waar het masker niet helemaal goed op de actrice was aangesloten.
‘Meng het artefact,’ mompelde Kevin. ‘En kijk naar de achtergrond. Zie je het kussen?’
Hij zoomde in. Terwijl de ‘Vivien’ op het scherm lachte, vervormde het patroon op het kussen achter haar en kwam het vervolgens weer in de oorspronkelijke vorm terug.
« De AI had moeite met de scherptediepte, » legde Kevin uit. « Het is een verzinsel. Een synthetische media-overlay. »
‘Kunt u dat op schrift stellen?’ vroeg ik.
‘Ik kan een verklaring onder ede voor u opstellen die standhoudt bij het Hooggerechtshof,’ zei hij.
We hadden het bewijs van de leugen. Nu moesten we alleen nog de bron achterhalen.
We hebben aangifte gedaan bij de politie van intimidatie van een minderjarige en cyberstalking. Omdat het slachtoffer een kind was en de schade haar schoolkansen schaadde, nam de politie de zaak serieus. Ze hebben het platform gedagvaard om de uploadlogboeken te overhandigen.
Het duurde drie weken. Drie weken waarin Vivien weigerde naar school te gaan. Drie weken waarin oma June elke dag belde om Vivien gerust te stellen dat ze er geen woord van geloofde.
‘Ik ken mijn meisje,’ zei June tegen haar. ‘Ik ken je hart. Een computertruc kan daar niets aan veranderen.’
Toen kwam het telefoontje.
« We hebben het IP-adres, » zei Ellen. « Het is te herleiden naar een woonadres in Lake Oswego. »
Het huis van Monica .
Ze had niet eens een VPN gebruikt. Ze was zo arrogant, zo overtuigd dat ik nog steeds hetzelfde passieve, bange zusje was dat zich zomaar zou laten onderdrukken, dat ze niet eens de moeite had genomen om haar digitale vingerafdrukken te verbergen.
‘Wat wil je doen?’ vroeg Ellen.
Ik keek naar Vivien, die aan de keukentafel zat te huiswerk maken, met gebogen schouders, nog steeds wachtend tot het noodlot zou toeslaan.
‘Ik wil dat ze bloedt,’ zei ik. ‘Juridisch gezien.’
We hebben niet alleen een sommatie gestuurd. We hebben een contactverbod aangevraagd. We hebben het forensisch rapport en het politiedossier doorgestuurd naar de Larkin Fellowship . We hebben een kopie gestuurd naar de advocaat van de nalatenschap van oma June .
En toen ben ik naar het huis van mijn ouders gereden.
Ik wist dat Monica er was. Het was dinsdag; ze hadden altijd een familiediner op dinsdag. Het diner waar ik nooit voor uitgenodigd werd.
Ik liep de oprit op. Ik klopte niet aan. Ik gebruikte de sleutel die ik al vijftien jaar aan mijn sleutelbos had hangen, de sleutel van een huis dat nooit echt als thuis had gevoeld.
Ze zaten in de eetkamer. Monica lachte, met een glas wijn in haar hand. Mijn moeder glimlachte.
Ze stopten toen ze me zagen.
‘ Lydia ?’ vroeg mijn moeder verward. ‘Wat doe je hier?’
Ik gooide de manilla-envelop op tafel. Hij gleed over het hout en viel met een doffe klap op Monica ‘s wijnglas .
‘Het is voorbij,’ zei ik.
Monica staarde naar de envelop. Ze raakte hem niet aan. Ze wist het.
‘Ik heb geen idee waar je het over hebt,’ sneerde ze, hoewel haar stem trilde.
‘Het politierapport,’ zei ik kalm. ‘De forensische analyse waaruit blijkt dat de video een deepfake is. De dagvaardingslogboeken die de upload naar uw IP-adres herleiden. Het staat er allemaal in.’
Mijn vader stond op. » Lydia , heb jij de politie gebeld vanwege je zus? »
‘Ze heeft een misdaad begaan, pap,’ zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek. ‘Ze heeft geprobeerd een dertienjarig meisje erin te luizen om een trustfonds te stelen. Dat is geen grap. Dat is kwaadaardigheid.’
Monica stond op, haar gezicht vertrok. « Jij hebt haar tegen me opgezet! Jij hebt ervoor gezorgd dat mama en papa me haten! »
‘Ik heb niets gedaan,’ zei ik zachtjes. ‘Ik heb je gewoon jezelf laten zijn. De rest heb jij gedaan.’
Ik keek naar mijn moeder. Ze las het politierapport, met haar hand voor haar mond. Ze zag er oud uit. Ze zag er verslagen uit.
‘ Oma June weet het,’ voegde ik eraan toe. ‘Ze schrapt je volledig uit het testament, Monica . En mam, pap? Als jullie haar hierin steunen… als jullie dit proberen goed te praten… dan verliezen jullie Vivien. Voor altijd. Geen bezoekjes. Geen telefoontjes. Geen foto’s. Ze zal een vreemde voor jullie zijn.’
De kamer was stil. Het soort stilte dat het einde van een tijdperk aankondigt.
