Zijn ogen flitsten van nauwelijks bedwingbare woede.

‘Wat heeft die oude man je nog meer nagelaten?’ mompelde hij door zijn tanden.

Ik kwam dichterbij tot ik nog maar dertig centimeter van hem verwijderd was.

“Veel meer dan je je kunt voorstellen. En hij heeft me ook instructies gegeven. Over jou.”

De stilte was beklemmend.

Tomás probeerde zijn kalmte te hervinden.

“Alex… je praat alsof ik je vijand ben. Ik wil je alleen maar helpen.”

‘Mijn vader heeft bewijs achtergelaten,’ onderbrak ik hem, ‘van al je verborgen schulden, van de bedrijven die je op mijn naam hebt opgericht zonder het mij te vertellen, van je banden met mensen die ik absoluut niet in mijn leven wil hebben.’

Hij verstijfde.

“Je weet niet wat je zegt.”

“Ik weet precies wat ik zeg.”

Op dat moment kwam Gabriel Knox binnen. Tomás deed een stap achteruit toen hij hem zag.

‘Mevrouw Hall,’ zei Gabriel, ‘uw vader heeft ook opnames achtergelaten. Hij wil dat u ernaar luistert voordat u besluit wat uw volgende stap zal zijn.’

Tomás zocht wanhopig naar mijn blik.

Ik had mijn besluit al genomen.

‘Vanaf vandaag,’ zei ik zachtjes, ‘zal niets wat u besluit mijn leven beïnvloeden.’

Tomás liet zich op de bank vallen, niet in staat te bevatten dat ik, voor het eerst sinds hij me ontmoette, de macht in handen had.