6. Het gambiet van de koningin
Het kerkhof was stil. De herfstbladeren kleurden goud en rood en dwarrelden zachtjes op het gras.
Eleanor knielde neer bij Sarah’s graf. Ze legde een boeket verse witte lelies – Sarah’s lievelingsbloemen – tegen de koude granieten grafsteen.
‘Ik heb het vuilnis buiten gezet, schat,’ fluisterde ze tegen de steen. ‘Alles is nu schoon.’
Ze volgde de letters van de naam van haar dochter met haar vingers.
“Het huis is er niet meer. Maar uw naam staat op een gebouw dat nu levens redt. Vijftig bedden voor vrouwen die moeten vluchten. U zorgt ervoor dat ze veilig zijn.”
Ze stond op, haar knieën kraakten lichtjes. Ze trok haar jas recht tegen de koude wind.
Eleanor voelde zich al lange tijd oud. Ze had het gevoel dat haar leven voorbij was, dat ze alleen nog maar de tijd uitzat. Davids wreedheid had iets in haar losgemaakt – een herinnering aan wie ze vroeger was. En wie ze nog steeds was.
Ze keek naar haar spiegelbeeld in het gepolijste graniet van de grafsteen. Ze zag geen hulpeloze oude vrouw. Ze zag een strijdster. Ze zag een matriarch.
‘Hij dacht dat hij gewonnen had,’ dacht ze, met een kleine glimlach op haar lippen. ‘Hij keek naar het bord en zag een pion. Hij vergat dat in schaken de dame het krachtigste stuk op het bord is.’
Ze draaide zich om en liep over het grindpad naar haar wachtende auto.
Haar telefoon trilde. Het was Arthur.
‘Eleanor,’ zei Arthur. ‘Je zult het niet geloven. David probeert een rechtszaak aan te spannen wegens ’emotioneel leed’. Hij heeft een advocaat gevonden die de zaak op basis van no cure no pay wil aannemen.’
Eleanor lachte. Het was een oprecht, vrolijk geluid dat een eekhoorn in de buurt deed schrikken.
‘Laat hem het proberen, Arthur,’ zei ze, terwijl ze het autodeur opende. ‘Ik heb een team haaien die al weken niets gegeten hebben. Eens kijken of hij de inschrijfkosten kan betalen.’
Ze stapte in de auto.
‘James,’ zei ze. ‘Breng me naar kantoor. Ik wil zijn belastingaangiften van de afgelopen vijf jaar controleren. Gewoon om er zeker van te zijn dat alles klopt.’
De auto reed weg en liet de begraafplaats stil en vredig achter. De koningin had haar zet gedaan, en het spel was voorbij.
