Ik draaide mijn hoge leren stoel om naar buiten te kijken. De skyline van Washington D.C. vormde een grillige rij grijze tanden tegen een donker wordende winterhemel. Er werd sneeuw voorspeld voor later vanavond.
‘Wat wil je, Richard?’ vroeg ik.
‘Zo direct als altijd,’ lachte hij nerveus, met een wat nerveus geluid. ‘We willen je gewoon zien! Het is morgen kerstavond. Kom eten. We willen de strijdbijl begraven, Evie. We willen je helpen er weer bovenop te komen. We weten hoe zwaar een studieschuld kan zijn, en we hoorden… nou ja, we vermoedden dat je het misschien moeilijk had.’
Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek naar mijn op maat gemaakte Italiaanse wollen pak en het Cartier Tank-horloge om mijn pols. Ze hadden duidelijk niet de moeite genomen om even te googelen. Voor hen was ik nog steeds de twintigjarige serveerster die ze aan haar lot hadden overgelaten, niet een vrouw die de macht van de federale overheid in handen had.
‘Ik heb het druk,’ zei ik, terwijl ik ophing.
‘Henry is hier,’ zei Richard snel, zijn stem een octaaf lager.
Mijn vinger zweefde boven de knop om de verbinding te verbreken.
Opa Henry.
Mijn hart, dat voorheen als een steen in mijn borst voelde, sloeg een slag over. Henry Vance was de man die me had opgevoed. Hij was een timmerman met ruwe handen en een zacht hart, degene die me leerde dat integriteit de enige waardevaste valuta was.
Ik probeerde hem al drie maanden te bereiken. Zijn vaste lijn was afgesloten. Mijn brieven werden teruggestuurd met de stempel ‘ Verhuisd, geen doorstuuradres’ . Ik had vorige week nog een privédetective ingeschakeld, doodsbang dat hij ergens in een psychiatrische instelling was overleden, helemaal alleen.
‘Gaat het goed met hem?’ vroeg ik, terwijl ik de telefoon steviger vastgreep tot mijn knokkels wit werden.
‘Hij is… in de war,’ zuchtte Richard, zijn stem zwaar van theatraal medelijden. ‘Ouderdom, Evelyn. Dementie is een wrede meesteres. Je weet hoe het is. Hij vraagt naar je, als hij helder van geest is. Kom gewoon eten, Evie. Voor hem.’
Ik sloot mijn ogen en haalde langzaam en rustig adem.
Ik wist dat dit een valstrik was. Richard en mijn moeder, Martha, hielden geen ‘familiediners’. Ze deden transacties. Ze maakten gebruik van onderhandelingsmacht. Ze pleegden oplichting. Als ze me na tien jaar stilte belden, was dat omdat ze iets nodig hadden, en ze gebruikten Henry als lokaas.
Maar als Henry daar was, had ik geen keus.
‘Stuur me het adres,’ zei ik. ‘Ik ben er om zes uur.’
Ik hing op voordat hij nog meer clichés kon uitspreken.
Ik bleef even zitten, de stilte in de kamer keerde terug om de leegte te vullen die Richards stem had achtergelaten. Toen stond ik op en liep naar de kluis in de muur, verborgen achter een portret van Lincoln. Ik draaide aan de draaiknop – links, rechts, links – en de zware stalen deur zwaaide open.
Binnenin bevonden zich twee belangrijke voorwerpen.
