5. Het kaartenhuis stort in elkaar
De verhuiswagen siste toen de luchtremmen aangrepen en parkeerde pal voor het huis. Vier forse mannen in identieke uniformen sprongen uit de cabine en begonnen de zware metalen laadklep te laten zakken.
Ik wachtte niet tot Olga haar stem terugvond. Ik draaide me om, liep naar de voordeur en deed die open voor de verhuizers.
“De hoofdslaapkamer, de woonkamer en het thuiskantoor,” instrueerde ik de voorman, terwijl ik hem een geprinte inventarislijst overhandigde. “Alles gemarkeerd met blauwe tape. Wees voorzichtig met de kunstwerken.”
‘In orde, mevrouw,’ knikte de voorman, terwijl hij zijn team gebaarde om de zware verhuiswagens en verhuisdozen naar binnen te brengen.
Toen de verhuizers het huis binnenstroomden, werd de stille, beklemmende sfeer van Olga’s domein volledig verstoord door de chaotische, lawaaierige realiteit van een snelle ontruiming.
Binnen twintig minuten begon mijn mobiele telefoon, die op het aanrecht lag, hevig te trillen. Gregs naam verscheen steeds opnieuw op het scherm. Hij had het paniekerige, hysterische telefoontje ontvangen waarvan ik wist dat het eraan zat te komen.
Ik nam op na vier keer overgaan en drukte op de luidsprekerknop terwijl ik toezicht hield op twee verhuizers die zorgvuldig een enorme, dure fluwelen bank in plastic inpakten.
“Maya! Schatje, wat ben je aan het doen?!” snikte Greg in de telefoon. Het achtergrondlawaai van de sportwinkel was luid, maar zijn stem klonk schel van pure paniek. “Mama belde me net huilend op! Ze zegt dat er mannen de woonkamer aan het inpakken zijn! Ze zegt dat de politie er was om een uitzettingsbevel en een straatverbod te overhandigen! Wat is er aan de hand?!”
‘Ik verkoop mijn bezittingen, Greg,’ antwoordde ik kalm, terwijl ik een item van mijn klembord afvinkte, mijn stem volledig vrij van emotie. ‘En ik vertrek.’
‘Dit kan niet!’ schreeuwde Greg, terwijl het besef dat hij zijn gratis studiebeurs, zijn rijke vrouw en zijn comfortabele huis kwijt zou raken als een donderslag bij heldere hemel kwam. ‘Je kunt ons er niet zomaar uitgooien! Waar moeten we dan heen?! Met mijn salaris kan ik geen huis voor mezelf en mijn moeder betalen!’
‘Dat klinkt als een rekensom voor een winkelbediende,’ zei ik botweg. ‘Mijn advocaat, Marcus Sterling, stuurt de officiële scheidingspapieren maandagochtend naar de sportwinkel. Probeer mijn kantoor niet te bereiken. U heeft precies dertig dagen om uw moeder en uw spullen in te pakken en mijn woning te verlaten voordat de sheriff van het district arriveert om u fysiek te verwijderen.’
