3. De brutaliteit van de ochtend erna
Ik heb die nacht niet geslapen.
Nadat ik een uur onder het ijskoude water had gestaan, knipte ik voorzichtig met een schaar de verruïneerde zijden badjas van mijn huid. De brandwonden op mijn schouderblad en bovenrug waren ernstig: rode, blaarvormende plekken die een constante, kloppende hitte uitstraalden. Ik smeerde er een dikke laag zalf voor brandwonden op, wikkelde de plek strak in steriel gaas en trok een los, zacht katoenen T-shirt aan.
Greg had twee keer aan de slaapkamerdeur geklopt en zachtjes mijn naam geroepen, vragend of ik de aloë vera wilde. Ik antwoordde niet. Uiteindelijk gaf hij het op en sliep in de logeerkamer aan het einde van de gang.
Ik heb de hele nacht doorgebracht op de koude tegelvloer van de badkamer, slechts verlicht door het licht van mijn smartphone.
Ik heb niet gehuild. Ik ben niet in paniek geraakt. Ik ben gewoon naar mijn werk gegaan.
Ik opende mijn beveiligde bankapplicaties. Ik maakte mijn volledige recente bonus voor leidinggevenden en een aanzienlijk deel van mijn liquide spaargeld over naar een nieuw aangemaakte, privé trustrekening waar Greg absoluut geen wettelijke toegang toe had.
Om 3 uur ‘s nachts stelde ik vervolgens een gedetailleerde, zorgvuldige e-mail op aan Marcus Sterling, een meedogenloze, peperdure echtscheidingsadvocaat die mijn kantoor regelmatig inschakelde voor topmanagers. Ik voegde de pdf van mijn waterdichte huwelijkse voorwaarden bij – een document dat ik drie jaar geleden had willen ondertekenen, ondanks Gregs gezeur over ‘vertrouwen’.
Om 6:00 uur ‘s ochtends heb ik via een versleutelde telegeneeskunde-app een videogesprek gevoerd met een arts, waarbij ik de ernstige brandwonden op mijn rug documenteerde om direct een medisch dossier van huiselijk geweld op te stellen.
Ik stopte mijn emoties weg in een klein, donker doosje en deed het op slot. Ik organiseerde mijn juridische en financiële situatie met de koele, chirurgische precisie van een bedrijfsovername.
Om 8:00 uur was ik er klaar voor.
