Ik leunde achterover in mijn stoel en keek hoe een meeuw over de rivier zweefde.

Maandenlang – misschien wel jarenlang – had ik uithoudingsvermogen verward met waardigheid. Ik dacht dat geduld me sterk maakte. Ik dacht dat het een soort overwinning was om een ​​man als Adrian te overleven zonder verbitterd te raken.

Maar terwijl ik daar zat, in een land dat hij niet had gekozen, in een leven dat hij niet had goedgekeurd, besefte ik dat de werkelijke overwinning iets heel anders was.

Afwezigheid.

Ik heb me onttrokken aan de rol die hij me had toebedeeld.

Toegang wordt beëindigd.

Retourzending geweigerd.

Dus toen Adrian eindelijk nog één laatste bericht stuurde—