De Malediven hadden hen duidelijk goed behandeld.
Ze stapten lachend uit de auto, hun huid gebruind door de zon, designerkoffers rolden achter hen aan, Sabrina in een witte linnen jurk die een tijdelijk gevoel van zelfvertrouwen uitstraalde.
Adrian zag er precies uit als een man die verwachtte na verraad weer in een comfortabele omgeving te verkeren.
Dat was het onderdeel dat ik het meest waardeerde.
Hij haalde zijn autosleutel door de scanner bij de ingang van de lobby.
Rood licht.
Hij probeerde het opnieuw.
Rood.
De conciërge, een man genaamd Leon, keek met volkomen kalmte op van zijn bureau.
« Goedenavond, meneer Cross. »
Adrian fronste zijn wenkbrauwen.
Mijn toegang werkt niet.
“Dat klopt.”
“Wat betekent dat?”
Leon vouwde zijn handen.
“Dat betekent dat u niet langer inwoner bent.”
Sabrina lachte als eerste.
« Oh mijn God, is dit een van die beveiligingsresetacties? »
Adrians kaak spande zich aan.
« Roep naar boven. »
