Maar het penthouse was aangekocht via een constructie die was opgezet door de advocaat van mijn overleden tante.

Een structuur die Adrian nooit de moeite nam te begrijpen, omdat hij ervan uitging dat alles wat met mijn leven te maken had, uiteindelijk vanzelf ook het zijne zou worden.

Dat zou niet het geval zijn.

De volgende ochtend belde ik een makelaar.

Geen vriend.

Niet iemand die veel praat.

Een afsluiting.

Tegen de middag waren er foto’s van het appartement gemaakt.

Tegen drie uur was het in alle stilte aan twee kopers getoond die contant betaalden.

Tegen zes uur deed een van hen een zo agressief aanbod dat het bijna romantisch aanvoelde.

Ik accepteerde het aanbod vóór het diner.

Ik heb het penthouse contant verkocht.

Tweeënveertig uur later maakte ik de opbrengst over naar een beveiligde rekening, pakte ik mijn belangrijkste spullen in, liet de meubels staan, liet de kunst achter, liet Adrians gewaden met monogram in de kast hangen als afgeworpen huid, en stapte ik op een vliegtuig het land uit.

Geen notitie.

Geen doorstuuradres.

Nog één laatste bericht.

Geniet van de Malediven.

Toen Adrian en zijn gebruinde, stralende secretaresse tien dagen later terugkeerden, was het huis…

Ze hadden er geen toegang meer toe.

Ik was er niet bij om het te zien gebeuren, maar ik ontving de beelden drie uur later van de gebouwbeheerder, die me al lang genoeg kende om stille gerechtigheid te waarderen.

Adrian en Sabrina, zijn secretaresse, arriveerden iets na 20:00 uur.