De klant keek even langs de schappen, alsof hij verwachtte dat er ergens een bordje hing met “slimmer worden in drie stappen”.
‘Verkoopt u ze hier?’ vroeg de klant.
‘Natuurlijk,’ antwoordde Green. Hij wees met zijn duim richting de achterste koeling, alsof daar een schat lag. ‘Slechts vier dollar per stuk.’
De klant slikte even. Vier dollar klonk niet goedkoop, maar Green sprak met zoveel zekerheid dat het bijna voelde alsof het een investering was. Dus knikte hij. Hij wilde niet gierig overkomen. Bovendien, dacht hij, hoe vaak krijg je nou de kans om slimmer te worden door iets simpels?
De klant kocht er drie. Hij nam ze mee in een plastic zakje dat nog nat was van de koeling, en liep naar buiten met een mengeling van nieuwsgierigheid en lichte twijfel. Thuis maakte hij ze klaar. De geur was sterk. De smaak was… nog sterker. Maar hij zette door, want slimheid vroeg misschien om offers.
Een week later stormde hij de winkel weer binnen. Zijn gezicht stond op onweer, zijn handen bewogen druk terwijl hij sprak, alsof hij zichzelf nog moest overtuigen dat hij echt zo boos was.
‘Die viskoppen waren walgelijk,’ klaagde hij. ‘En ik ben er niet slimmer van geworden.’…
