Een vaste klant dwaalde door Green’s Gourmet Grocery en keek toe hoe de eigenaar zich moeiteloos tussen de schappen, kassa’s en gesprekken bewoog. Green leek overal tegelijk te zijn. Hij wist precies waar elke pot, elk blik en elke zak lag. Hij groette mensen bij naam, onthield hun voorkeuren, maakte grapjes bij de broodafdeling en gaf advies bij de kruidenrekken alsof hij een professor was in smaken.
De klant had dit al vaker gezien. Elke keer opnieuw verbaasde het hem: Green leek altijd een stap vooruit te zijn. Zelfs wanneer het druk was, bleef hij kalm. Zelfs wanneer iemand klaagde, glimlachte hij alsof hij de klacht al had voorspeld.
Uiteindelijk schudde de klant bewonderend zijn hoofd en zei: « Green, ik moet het je vragen: wat maakt jou zo slim? »
Green boog zich voorover en verlaagde zijn stem op samenzweerderige wijze. Hij keek om zich heen, alsof hij elk moment betrapt kon worden op het delen van een staatsgeheim.
‘Normaal gesproken deel ik mijn geheim niet,’ fluisterde hij, terwijl hij om zich heen keek om er zeker van te zijn dat niemand luisterde. ‘Maar aangezien u een trouwe klant bent, zal ik het u vertellen. Viskoppen.’
« Viskoppen? » herhaalde de klant. Hij trok één wenkbrauw op, niet zeker of hij een grap hoorde of een serieus advies.
‘Dat klopt,’ zei Green vol zelfvertrouwen. Hij knikte alsof hij een medische waarheid bevestigde. ‘Eet er genoeg van en je zult briljant zijn.’…
