Het penthouse was van ons – natuurlijk. Bovenste verdieping, Biscayne Bay die beneden fonkelde als uitgestrooide diamanten, ramen van vloer tot plafond, witte marmeren vloeren die de stadslichten weerspiegelden. Ik had maandenlang met de gemeente gestreden over de vergunningen voor de helikopterlandingsplaats, de precieze hoogte van de glazen balustrades op het balkon en de plaatsing van de ventilatiekanalen zodat ze het uitzicht niet zouden bederven.
Brandon had het idee geopperd tijdens een marketingvergadering: « Wat als we een van de penthouses verhuren als showroom? Een modelwoning die we kunnen gebruiken voor VIP-evenementen, rondleidingen voor klanten, contentcreatie. Kortom, een ambitieuze lifestyle-branding. »
Op papier zag het er solide genoeg uit. Laat het zien, vertel het niet. Laat mensen de ruimte voelen.
Hij verzuimde in het schriftelijke voorstel toe te voegen: « …en mijn minnares erin te laten wonen ».
Ik kwam dat te weten van een stagiaire, nota bene. Een lieve, ietwat nerveuze architectuurstudente genaamd Dani, die een zomerstage bij Grayline had weten te bemachtigen. Op een dag hield ze me in de gang tegen, met grote ogen.
‘Mevrouw Gray? Ik—eh—ik heb de inrichtingsmeubels afgeleverd bij het nieuwe penthouse. Meneer Bishop zei dat ik u niet met details moest lastigvallen, maar de… bewoner… stelde een paar vragen waarvan ik niet zeker wist of ik ze wettelijk gezien wel kon beantwoorden.’
‘De bewoner,’ herhaalde ik. ‘We horen geen bewoner te hebben.’
Dani slikte moeilijk. « Ze zei dat ze een muur wilde laten slopen die geen dragende functie had. Ze vroeg waar ze haar persoonlijke post naartoe moest sturen. Ze noemde het ‘mijn appartement’. »
Zes uur later bevestigde de beveiliging van het gebouw mijn vermoeden: Brandon had zijn toegangsniveau 10 gebruikt om een tweede sleutelhangertje te maken en vervolgens een « gast » aan het systeem toegevoegd – ene Isabella Martinez – om haar 24/7 toegang te geven.
In de showroom stond een tandenborstel in de badkamer. Jurken in de kast. Een handgeschreven boodschappenlijstje op het marmeren kookeiland, in zwierig, meisjesachtig handschrift.
Even heel even stond ik midden in de woonkamer, kijkend naar een dure nep-kasjmier plaid die kunstig over de bank gedrapeerd lag, en voelde ik iets rauws langs mijn borst schuren.
Dit had van mij moeten zijn. Niet per se dat specifieke object, maar het idee erachter. Het idee dat als iemand in het kroonjuweel van mijn portfolio zou wonen, ik dat wel zou zijn. Met iemand aan mijn zijde die het verdiend had.
In plaats daarvan had een twintiger met perfect haar en een blanco cv zich hier gevestigd als een maîtresse in een paleis dat ik had gebouwd.
Ik heb die pijn omgezet in brandstof.
‘Confronteer hem nog niet,’ zei mijn advocaat toen ik belde. ‘Rond de audit af. Zorg dat alles op orde is. Ga dan in één keer over tot actie. Zonder omwegen.’
Dus ik wachtte.
Ik heb de geforceerde glimlachen moeten verdragen tijdens diners waar Brandon het had over « ons nieuwste project » en Lisa opschepte over « de nalatenschap van Bishop ». Ik heb de avonden moeten doorstaan waarop Brandon thuiskwam met een parfumgeur die ik niet bezat, en veel te snel praatte over « netwerkevenementen » die niet in zijn agenda stonden.
Ik wachtte tot het forensisch auditrapport dikker was dan mijn pols, en elke verdachte transactie was gemarkeerd en getraceerd.
Daarna heb ik de datums vastgesteld.
Ten eerste: de kaart. Een trilling.
Ten tweede: het feest.
