Harold leek wel in de tafel weg te willen zakken. Mark tastte in zijn zakken naar een niet-bestaande stressbal. Julia en Lauren keken Gregory aan met de intense nieuwsgierigheid van mensen die getuige waren van een keerpunt dat ooit op business schools besproken zou worden.
Gregory haalde uiteindelijk opgelucht adem.
‘Hoe ziet ‘verantwoording afleggen’ er dan uit?’ vroeg hij. Het woord smaakte bitter in zijn mond.
‘Om te beginnen,’ zei ik, ‘een proefperiode. Zes maanden. Gedurende die tijd loopt de externe audit, met volledige toegang tot gegevens en medewerkers. Je neemt volledig deel aan leiderschapscoaching. We stellen concrete meetpunten vast: een lager personeelsverloop onder ondervertegenwoordigde groepen, betere resultaten van interne enquêtes, concrete vooruitgang op het gebied van gelijke kansen bij promoties. De HR-afdeling rapporteert niet langer uitsluitend via jou. Klachtenonderzoeken met betrekking tot leidinggevenden worden doorverwezen naar een onafhankelijke commissie die rechtstreeks aan de raad van bestuur rapporteert.’
‘En wat als ik niet aan deze criteria voldoe?’ vroeg Gregory.
‘Dan wordt uw ontslagvergoeding geactiveerd,’ zei Lauren kordaat. ‘En dan beginnen we met de zoektocht naar een vervanger.’
Hij keek haar aan, en vervolgens weer naar mij.
‘Dit gaat over mijn reputatie,’ zei hij. ‘Mijn carrière. U wilt me aan de schandpaal nagelen terwijl een adviesbureau mijn leiderschap zwartmaakt.’
‘Ik heb het over jou een kans geven,’ zei ik. ‘Een kans die veel van onze voormalige medewerkers nooit hebben gekregen.’
Zijn blik gleed naar Sandra. Ze keek hem voor het eerst in de ogen sinds de vergadering was begonnen.
‘Ik maak me hier al twee jaar zorgen over,’ zei ze zachtjes. ‘Er is niets veranderd. Misschien nu wel.’
Hij deinsde achteruit.
Drie uur later hadden we het raamwerk.
Het externe accountantskantoor werd geselecteerd. De contouren van de nieuwe klachtenprocedure werden geschetst. Een concept van de prestatie-indicatoren voor de CEO – inclusief doelstellingen voor cultuur en personeelsbehoud – werd in principe overeengekomen.
Niets ervan was perfect. Maar alles was beter dan stilte.
Toen de vergadering ten einde liep, schuifelde Harold naar me toe. Hij zag er ouder uit dan ik hem ooit had gezien.
‘Eleanor,’ zei hij, ‘ik hoop dat je weet wat je doet.’
‘Nee,’ gaf ik toe. ‘Niet helemaal. Maar ik weet dat we niet zo door kunnen gaan.’
Hij grinnikte zonder enige humor. « Zo begint verandering meestal. »
Lauren nam vervolgens het woord. « Als je ondersteuning nodig hebt om dit allemaal voor elkaar te krijgen, » zei ze, « bel me dan. Ik heb al een aantal CEO’s door cultuurcrisissen heen geloodst. Sommigen komen er beter uit. Anderen… niet. »
‘Ik waardeer het,’ zei ik.
Toen de bestuursleden vertrokken waren, waren Sandra en ik de enigen die overbleven.
Ze pakte haar notitieboekje, aarzelde even en keek toen op.
‘Dank u wel,’ zei ze.
‘Waarom?’ vroeg ik.
‘Bedankt dat je geluisterd hebt,’ zei ze. ‘Eindelijk.’
Een gevoel van schuld knaagde aan me. « Ik had eerder moeten luisteren. »
‘Je luistert nu,’ zei ze. ‘Dat is belangrijk.’
