Ze droeg nog steeds haar galajurk, een glinsterende zilveren japon die er grotesk uitzag onder het felle ziekenhuislicht. Haar haar zat perfect, haar make-up vlekkeloos. Ze zag er niet uit als een moeder die zich naar haar zieke kind haastte. Ze zag eruit als een CEO die arriveerde om een PR-crisis te bezweren.
Ze zag me en liep vastberaden naar voren, haar hakken tikten luid op het linoleum.
‘Aaron,’ siste ze, de agenten negerend. ‘Wat denk je in godsnaam dat je aan het doen bent? Ik krijg een telefoontje van de beveiliging dat je het huis aan het plunderen bent?’
‘Ik was een tas aan het inpakken voor onze dochter,’ zei ik, mijn stem verrassend kalm. ‘En toen vond ik die van jou.’
Ik wees naar de zwarte rugzak in de hand van rechercheur Holt.
Lauren verstijfde. Haar ogen dwaalden naar de tas, vervolgens naar de detective en daarna weer naar mij. De kleur verdween uit haar gezicht, waardoor haar make-up als een masker opviel.
‘Kunt u dit toelichten, mevrouw Cole?’ vroeg rechercheur Holt, terwijl hij de valse paspoorten omhoog hield. ‘Of de enkele reis naar Argentinië die over zes uur vertrekt?’
Lauren opende haar mond, maar er kwam geen geluid uit. De arrogantie, de zorgvuldig opgebouwde façade, spatte in een oogwenk uiteen. Ze zag er klein uit. Gemeen, maar klein.
‘Dat is… dat is voor een vakantie,’ stamelde ze. ‘Een verrassing.’
‘Met valse identiteiten?’ Holt stapte naar voren. ‘Lauren Bishop, u bent gearresteerd voor kindermishandeling, fraude en poging tot ontvoering.’
‘Nee!’ gilde ze, terwijl agent Chen haar polsen vastgreep. ‘Dit kun je niet doen! Hij is degene die nooit thuis is! Hij is de slechte ouder! Ik ben degene die met haar te maken heeft!’
‘Haal haar hier weg,’ zei ik, terwijl ik haar de rug toekeerde. ‘Voordat ze Sophie wakker maakt.’
Terwijl ze haar wegsleepten en dreigende kreten slaakten over advocaten en de ondergang van de wereld, voelde ik geen triomf. Ik voelde een diepe, uitputtende opluchting. De tumor was verwijderd. Nu moesten we alleen nog het herstel doorstaan.
De juridische strijd verliep niet zo snel als ik had gehoopt; het was een belegering.
Lauren vocht met de felheid van een in het nauw gedreven dier. Haar advocaten probeerden mij af te schilderen als een afwezige vader, een workaholic die zijn gezin verwaarloosde. Ze probeerden te beweren dat de noodtas een rekwisiet was voor een rollenspel. Ze probeerden de medische dossiers te laten verwijderen.
Maar het bewijsmateriaal was een onoverkomelijke hindernis.
De foto’s van Sophie’s rug. De getuigenis van Dr. Reeves . De forensische boekhouding waaruit bleek dat Lauren maandenlang geld van onze gezamenlijke rekeningen naar offshore-rekeningen had overgemaakt. En Sophie’s eigen getuigenis, afgelegd met een zachte, moedige stem tegenover een door de rechtbank aangewezen therapeut.
“Mama zei dat ze opnieuw wilde beginnen op een plek waar papa ons niet kon vinden. Ze zei dat ik sterk moest zijn.”
De rechter, een vrouw met een leesbril op haar neus en een volstrekte afkeer van bedrog, bestudeerde het dossier twintig minuten lang in stilte, terwijl de zaal de adem inhield.
Eindelijk keek ze op.
‘In mijn twintig jaar als rechter,’ zei ze, terwijl ze Lauren recht in de ogen keek, ‘heb ik zelden zo’n berekende poging gezien om het leven van een kind te verwoesten. Je hebt haar niet alleen pijn gedaan; je hebt ook geprobeerd haar vader uit haar bestaan te wissen.’
De hamer viel.
Ik kreeg de volledige fysieke en wettelijke voogdij toegewezen. Lauren kreeg geen bezoekrecht in afwachting van een psychiatrisch onderzoek en de afloop van haar strafproces wegens fraude en misbruik. Er werd een permanent contactverbod uitgevaardigd.
Ze werd dit keer in handboeien de rechtszaal uitgeleid, niet in een zilveren jurk. Ze schreeuwde niet. Ze keek me alleen maar aan met koude, levenloze ogen.
Ik liep het gerechtsgebouw uit en haalde voor het eerst in zes maanden weer echt adem.
