‘Ze vertelde het me,’ zei ik schor. ‘Ze zei dat haar moeder haar vastgreep toen ze aan het schreeuwen was.’
Dr. Reeves knikte langzaam. Hij stapte dichterbij en liet het klembord zakken. ‘Ik ben wettelijk verplicht dit te melden bij de kinderbescherming en de politie. Dit gaat verder dan nalatigheid. Dit is aanhoudend fysiek misbruik en medische verwaarlozing.’
‘Alstublieft,’ zei ik, het woord klonk als een grom. ‘Doe wat nodig is. Dien een rapport in. Bel ze op. Ik wil dat alles wordt vastgelegd.’
Een uur later was de kamer vol. Rechercheur Ryan Holt en agent Maria Chen stonden aan het voeteneinde van het bed. Ik legde alles uit: de zakenreis naar Seattle, de stilte in huis, het gefluister in de deuropening. Ik vertelde hen over de angst in haar ogen, een angst die geen enkel kind ooit zou moeten voelen voor een ouder.
‘We moeten contact opnemen met de moeder,’ zei rechercheur Holt, met zijn notitieboekje open.
‘Ze is op een gala,’ zei ik, terwijl ik op mijn horloge keek. ‘Aan het netwerken.’
‘Bel haar,’ instrueerde Holt. ‘Zet de telefoon op de luidspreker. Zeg niet dat we er zijn. Vraag haar alleen waarom ze geen medische hulp heeft gezocht.’
Ik draaide Laurens nummer. Het ging vier keer over voordat ze opnam. Op de achtergrond klonk het geluid van rinkelende glazen en gelach.
‘Aaron?’ Haar stem klonk scherp en geïrriteerd. ‘Ik dacht dat je vlucht vertraging had. Ik ben midden in een gesprek met de bestuursleden. Wat is er?’
‘Ik ben met Sophie in het ziekenhuis,’ zei ik, terwijl ik mijn stem met pure wilskracht kalm hield. ‘Waarom heb je haar niet naar een dokter gebracht, Lauren?’
Het achtergrondgeluid leek weg te ebben toen ze een stap achteruit deed.
‘Ben je in het ziekenhuis?’ Haar toon veranderde van geïrriteerd naar ijzig voorzichtig. ‘Waarom in vredesnaam zou je dat doen? Het was een klein ongelukje, Aaron. Kinderen vallen wel eens. Je weet hoe onhandig ze is. Je overdrijft, zoals gewoonlijk.’
‘Ze heeft een bloedvergiftiging, Lauren,’ zei ik, terwijl ik de telefoon zo stevig vastgreep dat het plastic kraakte. ‘En ze heeft blauwe plekken in de vorm van vingers op haar armen. Ze zegt dat jij haar tegen de kastdeur hebt geduwd.’
Er viel een lange, zware stilte aan de lijn. Zo’n stilte die schuld uitstraalt.
‘Ze is een leugenaar,’ zei Lauren uiteindelijk, haar stem druipend van venijn. ‘Ze verzint dingen om aandacht te krijgen omdat je nooit thuis bent. Durf dit niet op mij af te schuiven.’
Agent Chen zat driftig in haar notitieblok te schrijven, haar gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk. Detective Holt gebaarde me het gesprek te beëindigen.
‘Ik moet gaan,’ zei ik. ‘De artsen vragen om toestemmingsformulieren.’
“Onderteken niets zonder eerst met mij te overleggen—”
Ik heb opgehangen.
De stilte in de ziekenkamer was oorverdovend.
‘Dat,’ zei rechercheur Holt zachtjes, ‘was niet de reactie van een bezorgde moeder.’
‘Nee,’ beaamde ik. ‘Dat was de reactie van iemand die haar sporen wilde uitwissen.’
