Sarah hurkte naast haar neer en streek met een hand door haar haar.
‘We hebben besloten het te verplaatsen,’ zei ze. ‘Het nam veel ruimte in beslag en we dachten dat je misschien meer ruimte voor je tekeningen prettiger zou vinden. Wat vind je ervan?’
Emma bekeek de lege hoek en haalde toen haar schouders op. « Het was een beetje griezelig, » gaf ze toe. « Soms leek het alsof de kleine raampjes naar me keken. »
Ik voelde een tintelend gevoel in mijn nek.
‘Waarom heb je ons dat niet verteld?’ vroeg Sarah.
‘Ik dacht dat je zou zeggen dat ik me aanstelde,’ zei ze. Toen, nadenkend: ‘Maar als het nu weg is, dan is het goed.’
‘We willen dat je het ons vertelt als iets griezelig aanvoelt,’ zei ik, terwijl ik de kamer doorliep en voor haar knielde. ‘Altijd. Zelfs als het onbeduidend lijkt. Zelfs als je denkt dat we je onzin zullen noemen. Afgesproken?’
Ze knikte plechtig.
« Overeenkomst. »
Die avond, nadat we haar hadden ingestopt en alle sloten nog eens hadden gecontroleerd, stond ik lange tijd in de deuropening en keek ik naar haar terwijl ze sliep. Geen camera’s. Geen verborgen microfoons. Gewoon mijn dochter, gewikkeld in haar dekens, veilig in een huis dat te veel had meegemaakt, maar nog steeds overeind stond.
Een gefluister achter me deed me omdraaien.
‘Gaat het goed met je?’ vroeg Sarah.
Ik leunde tegen de deurpost en trok haar tegen me aan.
‘Ik blijf maar denken aan hoe dicht we erbij waren om het te missen,’ zei ik. ‘Als Emma dat licht niet had opgemerkt—’
‘Als je het systeem dat de gegevens registreerde niet had gebouwd,’ wierp ze tegen. ‘Als je je instinct niet had gevolgd. Als papa haar dat medaillon niet had gegeven. Er zijn veel ‘als’-en, Daniel.’
‘Te veel,’ zei ik.
