Ze duwde haar telefoon in het gezicht van haar moeder. « Ik was live! Ik dacht dat ik het gepauzeerd had, maar dat heb ik niet! Er kijken nu dertigduizend mensen! »
Moeder staarde naar het scherm. De reacties flitsten zo snel voorbij dat ze wazig werden.
OMG, die moeder is echt een monster.
Serveersterkoningin!
Is Kelsey afgewezen bij Whitmore? Haha.
Kaart geweigerd! Wat gênant voor ons!
‘Zet hem uit!’ Moeder greep naar de telefoon.
“Ik kan de filmpjes niet stoppen! Ze staan al op TikTok!” Kelsey raakte in paniek. “Mijn volgers… ze noemen me een pestkop. Ze ontvolgen me!”
Moeder liep achteruit van tafel en pakte haar eigen telefoon. « Ik moet Patricia bellen. Zij kan het geld voor me overmaken. »
Ze belde. We keken allemaal toe.
‘Patricia? Het is Diane. Ik heb een gunst nodig… Wat? Nee, dat is niet wat er gebeurd is! Ze liegt! Patricia, luister naar me—’
Moeder haalde de telefoon van haar oor. Ze staarde ernaar.
‘Ze heeft opgehangen,’ fluisterde moeder.
Ze keek de zaal rond. Ze keek naar de gasten die genoten van de desserts waar zij voor had betaald, maar die ze zich niet kon veroorloven. Ze keek naar Kelsey, die huilde om haar verwoeste carrière als influencer.
Toen keek ze me aan.
En voor het eerst zag ik het. De angst. Het besef dat ze alleen was. De macht die ze over me had – de macht van geld, van status, van goedkeuring – was verdwenen.
‘Morgan,’ zei ze met een trillende stem. ‘Alsjeblieft. Ik ben je moeder.’
Ik keek naar de vrouw die mijn zus een BMW had gegeven terwijl ik op de bus wachtte. Ik keek naar de vrouw die de hele wereld had verteld dat ik een mislukkeling was, omdat ze haar eigen spiegelbeeld niet onder ogen kon zien.
Ik greep in mijn schortzak en haalde er een dikke witte envelop uit. Mijn fooien. Vier jaar spaargeld dat ik al die tijd had willen storten.
‘Ik betaal je rekening,’ zei ik.
Moeders ogen werden groot van hoop. « Oh, godzijdank. Morgan, ik wist dat je— »
‘Maar dit,’ onderbrak ik haar, terwijl ik het geld met een klap op tafel smeet, ‘is het laatste wat ik ooit voor je zal doen.’
Haar gezicht vertrok. « Morgan… »
‘Dit is geen vergeving, mam,’ zei ik, terwijl ik haar de rug toekeerde. ‘Dit is een ontslagvergoeding. Tot ziens.’
