De spreadsheet op mijn scherm was een kaart van moreel verval. Ik keek niet naar een gezinsbudget. Ik keek naar een plaats delict.
Ik begon met de auto – de sedan die Brooklyn zo vrolijk uit de tuin had gehaald. William had beweerd dat hij de eigendomsakte had overgeschreven omdat hij de eigenaar was. Hij loog. Ik heb het chassisnummer via de database van de RDW opgezocht en vergeleken met de bankgegevens die ik zojuist had ontcijferd. De eerste aankoop kwam niet van Williams persoonlijke rekening. Het kwam van een rekening die eindigde op 4092 .
Ik heb de herkomst van de rekening opgevraagd. Het bleek een trust te zijn. De Eleanor Trust .
Mijn grootmoeder. Ze was tien jaar geleden overleden en mij was verteld dat ze niets anders had nagelaten dan oude sieraden. Maar daar was het dan – een trustfonds op mijn naam, bedoeld om uitgekeerd te worden zodra ik eenentwintig werd. Het saldo had aanzienlijk moeten zijn. Genoeg voor een aanbetaling op een huis, genoeg voor een masteropleiding.
Het was nul.
William had die auto niet uit pure goedheid voor me gekocht. Hij had hem met mijn geld gekocht, zijn naam op het kentekenbewijs gezet en hem vervolgens aan me ‘uitgeleend’ om me dankbaar te houden. En nu had hij mijn gestolen spullen aan Brooklyn gegeven als beloning voor haar loyaliteit.
Maar dat was slechts klein diefstal. De echte anomalie zat in de investeringsmap.
Mijn ouders deden zich altijd voor als slimme beleggers die portefeuilles beheerden voor familieleden die niet « financieel onderlegd » waren. Ik zocht de gegevens van oom Kevin en tante Michelle op . Het waren goede, betrouwbare mensen. Leraren die elke cent hadden gespaard. Ze maakten al vijf jaar lang elke maand $5.000 over naar William voor een « hoogrenderend technologiefonds ».
Ik volgde het spoor van het geld. De overboekingen kwamen terecht op Williams rekening, bleven daar precies vierentwintig uur staan om geen argwaan te wekken, en werden vervolgens overgemaakt. Niet naar een technologiefonds. Niet naar een beurs.
Ze waren gekoppeld aan een LLC met de naam BS Lifestyle .
Brooklyn Scarlet.
Ik klikte op de gegevens van de LLC. Het was geen bedrijf. Het was een lege huls die werd gebruikt om creditcardschulden af te betalen, luxe auto’s te leasen en influencer-reizen naar Tulum en Parijs te financieren. Oom Kevin investeerde niet in zijn pensioen. Hij financierde Brooklyns garderobe. Hij betaalde voor de jurk die ze droeg toen ze me vernederde.
Ik leunde achterover, de blauwe gloed van de monitor verlichtte het donkere appartement als een onderzeeër. Dit veranderde alles. Dit was niet zomaar slecht ouderschap. Dit was een misdrijf.
Maar het meest belastende bewijs was niet het geld zelf. Het waren de handtekeningen. Op elk opnameformulier van de schijnvennootschap stond, pal naast Williams onleesbare handschrift, een sierlijkere, geoefende handtekening.
Brooklyn.
Het verwende kind beroept zich vaak op onwetendheid. Ze beweren dat ze slechts passief profiteren van de vrijgevigheid van hun ouders. Ze zeggen: « Ik wist niet waar het geld vandaan kwam, ik heb het gewoon uitgegeven. » Het is een gemakkelijke leugen. Maar opzettelijke onwetendheid is geen onschuld. Het is een strategie.
Brooklyn was niet zomaar een toeschouwer. De digitale logboeken bewezen dat ze medeplichtig was en toestemming gaf voor de diefstal van het spaargeld van onze tante en oom om haar eigen levensstijl te bekostigen.
Ik heb de bestanden op een versleutelde schijf opgeslagen. De factuur die ze me gaven was nep, maar deze gegevens? Dit was een dagvaarding.
