De zaal barstte los: gehijg, gevloek en een ongelovige lach ergens achterin.
Michael liet zijn telefoon in zijn hand zakken en bekeek Valerie met een koele, afstandelijke blik.
‘Je hebt me erin geluisd,’ siste ze. ‘Je hebt me gefilmd?’
‘Nee,’ zei hij met een kalme stem. ‘Je hebt het zelf in de val gelokt. Ik heb er alleen voor gezorgd dat iedereen het kon zien.’
Mijn moeder kwam meteen in actie, haar stem trilde maar vastberaden, en ze probeerde wanhopig de controle terug te krijgen.
‘Dit is niet wat het lijkt,’ zei ze, terwijl ze wanhopig heen en weer keek tussen Michael en Valerie, en vervolgens naar mij. ‘Valerie is de ware voor hem. We wilden het uitleggen. Jij zou het begrepen hebben, Belle.’
Wat heb je begrepen?
Dat mijn verloofde vreemdging met mijn zus en dat ze van plan waren hun relatie op mijn bruiloft bekend te maken? Dat ik me gracieus aan de kant moest schuiven en moest applaudisseren als een bijrolspeelster die eindelijk beseft dat ze niet voor de hoofdrol bestemd is?
Het voelde alsof er vanbinnen, laagje voor laagje, iets in me werd afgepeld.
Michael was nog niet klaar.
‘Oh, ik begrijp het volkomen,’ zei hij, terwijl zijn blik naar mijn moeder gleed. ‘Misschien moeten we iedereen vertellen hoe dit allemaal begonnen is.’
Hij haalde een tweede telefoon uit zijn jas.
Uiteraard had hij een back-up.
Hij drukte op afspelen.
De stem van mijn moeder vulde de hal.
‘Ze is niet slim genoeg voor hem,’ zei ze – mijn naam volgde, zachtjes, bijna vermoeid. ‘Ze is lief, zeker, maar jij bent de betere keuze. Jij bent voorbestemd voor iemand zoals Michael. Ze komt er wel overheen.’
Iemand lachte – scherp en ongelovig. Toen klonk er weer een lach, meer een geblaf. Gemompel steeg op en vermengde zich tot een laag gebrul.
De hitte steeg me naar het gezicht. Mijn knieën dreigden te bezwijken.
Ik had altijd al het vermoeden dat mijn moeder Valerie voorgetrokken had. Ik had altijd al geweten, diep vanbinnen, dat ik de reserve was voor mijn zus.
Maar toen ik mijn eigen moeders stem hoorde, die me zo achteloos afwimpelde en mijn leven reduceerde tot iets waar ik wel overheen zou komen, als een klein ongemak – dat kwam hard aan, als een fysieke klap.
Michaels ogen schoten naar de mijne, en voor het eerst sinds dit begon, zag ik een vleugje bezorgdheid in zijn blik.
Geen spijt. Geen schuldgevoel.
Bezorgdheid, alsof hij zich afvroeg hoeveel ik nog aankon voordat ik zou instorten.
Ik staarde hem verdoofd aan. Ik denk dat hij die stilte verkeerd heeft geïnterpreteerd als kracht.
Valerie liep trillend naar hem toe. ‘Je hebt al die tijd meegespeeld,’ zei ze. ‘Je liet me denken dat…’
‘Ik wilde dat iedereen precies kon zien wie je bent,’ zei hij, elk woord als een speld die in een pop werd gestoken.
Mijn zus had altijd al in de schijnwerpers willen staan. Nu had ze die.
Maar er is een verschil tussen de bewondering waaraan ze gewend was geraakt en de koude, harde blik van vernedering.
Het gefluister kreeg een grimmige ondertoon. Een paar mensen snoofden. Iemand klapte langzaam en spottend in zijn handen.
Valeries gezicht werd knalrood.
‘Hou je mond!’, schreeuwde ze tegen de gasten. ‘Allemaal. Dit is mijn dag. Jullie begrijpen het niet.’
‘Dit is mijn bruiloft,’ snauwde Michael, zijn woede barstte eindelijk los na zijn beheerste houding. ‘Je kwam binnenstormen in een trouwjurk alsof dit een realityshow was.’
Ik had toen medelijden met haar moeten hebben. Misschien had mijn vroegere zelf dat wel gehad.
Maar alles wat ik voelde was een vreemde, holle helderheid.
