Op mijn 54e ging ik samenwonen met een man die ik pas een paar maanden kende, om mijn dochter niet te storen, maar al snel overkwam me iets vreselijks, waar ik diep spijt van kreeg.

Ik ben 54. Ik dacht altijd dat je op die leeftijd wel weet hoe je mensen moet inschatten. Blijkbaar niet.

Ik woonde samen met mijn dochter en schoonzoon. Ze waren aardig en zorgzaam, maar ik had altijd het gevoel dat ik in de weg liep. Jongeren hebben hun eigen ruimte nodig. Ze hebben het nooit letterlijk gezegd, maar ik voelde het wel. Ik wilde op een nette manier vertrekken, zonder te wachten tot iemand het hardop zou zeggen.

Een collega stelde me aan hem voor. Ze zei: « Ik heb een broer. Jullie zouden goed bij elkaar passen. » Ik moest lachen. Wat voor soort dating is er nog mogelijk na je vijftigste? Maar we spraken toch af. Een wandeling, een praatje, en daarna een kop koffie. Niets bijzonders – en dat was precies wat ik in hem waardeerde. Rustig, zonder grote woorden, zonder beloftes. Ik dacht dat het met hem simpel en rustig zou zijn.