‘Mam,’ zei ze, terwijl ze naar haar handen staarde. ‘Ben ik stout?’
Mijn borst trok samen. « Nee, » zei ik meteen. « Waarom zou je dat denken? »
Sophie’s stem was nauwelijks meer dan een gefluister. « Oma zei… als ik meer van jou houd dan van papa, ben ik ontrouw. »
Alweer ontrouw. Altijd datzelfde woord. Het is een leiband vermomd als moraliteit.
Ik heb een woede ingeslikt waar je duizelig van wordt.
Toen deed ik het enige dat een leugen echt kan ontmaskeren.
Ik vertelde de waarheid – zachtjes, herhaaldelijk – totdat het weer haar realiteit werd.
‘Liefde is niet ontrouw,’ zei ik. ‘Liefde is veilig.’
Sophie knipperde met haar ogen. « Veilig, » herhaalde ze, alsof ze het woord uitprobeerde.
‘Ja,’ zei ik. ‘Veilig zijn betekent dat je het niet hoeft te verdienen. Je hoeft niet te presteren. Je hoeft geen partij te kiezen.’
Sophie’s schouders ontspanden zich een klein beetje, als een plant die zich naar het licht keert.
Mensen vragen me of ik spijt heb van het lachen.
Nee.
Want die lach was geen vreugde. Het was herkenning. Het was het moment waarop ik besefte dat ze me niet hadden geslagen om me te breken.
Ze sloegen me omdat ze dachten dat ik me nooit zou verzetten.
Ze hadden het mis.
En voor het eerst in lange tijd was ik niet bang om voor leugenaar uitgemaakt te worden, want de waarheid was al op het scherm te zien.
Bedankt voor het kijken.
