Ik hield haar steviger vast. ‘Luister eens, Sofh,’ zei ik. ‘Als ik ooit een kamer verlaat, is dat omdat ik hulp ga zoeken, niet omdat ik jou verlaat.’
Sophie knikte langzaam en zachtjes.
Toen viel ze tegen me aan in slaap, alsof haar lichaam eindelijk geloofde wat haar geest wilde geloven.
De volgende ochtend hield ik geen dramatische toespraak. Ik plaatste niets op sociale media. Ik ging niet onder de douche huilen en noemde dat genezing.
Ik deed wat ik altijd doe als het ergens om gaat.
Ik heb het ingediend.
Noodbevel tot bescherming. Documentatie bijgevoegd. Camerabeelden bijgevoegd. Audio bijgevoegd. Lijst met getuigen bijgevoegd.
Zevenentwintig namen.
Zevenentwintig mensen die niet konden doen alsof ze het niet zagen.
En als je te maken hebt met een familie zoals de Harringtons, dan is dat wat de betovering verbreekt – niet emotie.
Bewijs.
Alex belde een keer. Zijn stem klonk alsof hij uit een gang kwam.
‘Claire,’ zei hij. ‘Alsjeblieft. Ik… ik weet niet wat er met me aan de hand is.’
Ik geloofde hem. Dat was geen excuus, maar het verklaarde wel de getraumatiseerde blik die ik al jaren in zijn ogen zag – alsof hij het leven van iemand anders leefde en de uitgang niet kon vinden.
‘Zoek hulp,’ zei ik tegen hem. ‘Echte hulp. Niet Kesler.’
“Mag ik Sophie zien?”
Mijn keel snoerde zich samen. « Niet nu, » zei ik. « Niet voordat een rechter zegt dat het veilig is. »
Stilte, toen een klein, gebroken geluid.
« Oké. »
Toen beëindigde ik het gesprek, want je kunt mededogen hebben zonder jezelf op te offeren.
Een week later stelde Sophie me een vraag zo zachtjes dat ik het bijna niet hoorde.
