Hoofdstuk 4: De illusies vallen uiteen
De knipperende rode en blauwe lichten kleurden de keurig onderhouden gazons van mijn straat in een chaotisch stroboscopisch licht. De verandaverlichting van drie naburige huizen ging tegelijkertijd aan. Gordijnen bewogen heen en weer toen de buurt ontwaakte en het schouwspel zag.
Een strakke zwarte patrouillewagen remde met piepende banden af aan de stoeprand, onmiddellijk gevolgd door een tweede.
Diane zette onmiddellijk een offensieve strategie in. Nog voordat de agenten hun radio’s hadden losgekoppeld, liep ze de trap af, haar handen soepel gebarend, en vertelde ze een goed ingestudeerd verhaal over zenuwen voor de bruiloft, spanningen binnen de familie en een « diep gestreste, emotioneel instabiele bruid ».
Ik wachtte tot de twee agenten de veranda bereikten. Ik legde een hand op Emily’s rug. « Klaar? »
Ze trok mijn oversized vest strakker om haar schouders, zodat het gescheurde kant van haar jurk bedekt werd, en knikte.
Ik draaide het slot van de deur.
We stapten de snijdende nachtlucht in. Ik begon geen ruzie met Diane. Ik gaf de oudere agent gewoon mijn ontgrendelde telefoon. Op het scherm stond een fotogalerij met tijdstempels van de brute, vingervormige blauwe plekken rond de polsen van mijn dochter, die dertig minuten eerder in mijn felverlichte keuken waren gemaakt.
De uitdrukking op het gezicht van de agent veranderde onmiddellijk van verveelde ergernis naar scherpe, professionele concentratie.
‘Ik heb ook een audio-opname van tien minuten van het incident, gemaakt tijdens de aanval,’ voegde ik eraan toe, terwijl ik een tweede apparaat liet zien.
Terwijl de eerste agent een notitieblok tevoorschijn haalde en Emily stilletjes vragen begon te stellen, en foto’s maakte van de verse scheur op haar lip, ging mijn telefoon.
Het was de nachtmanager van het Fairmont Hotel. Ik had een dringend, dreigend voicemailbericht achtergelaten terwijl ik op de politie wachtte.
Ik heb hem op de luidspreker gezet.
