De Coast to Coast Dreamliner
De gang was stil. Earl en ik gingen weer naar binnen.
‘Dus,’ zei Earl, terwijl hij zwaar op tafel ging zitten. ‘We hebben geen geld. Geen dochter. Geen begrafenisfonds.’
‘We hebben nog iets anders,’ zei ik.
Ik pakte een glanzende brochure uit de map. DE COAST TO COAST DREAMLINER. LUXE KLASSE.
‘Wat is dit?’ vroeg Earl.
‘Ik heb ze niet alles verteld,’ glimlachte ik, terwijl ik ons twee shotjes wodka inschonk. ‘Weet je nog die stenen garage in het centrum? Die we huurden als opslagruimte?’
« Ja? »
“Ik heb het gisteren verkocht.”
Earls ogen werden groot. « Viv… »
“Het werd verkocht voor precies de prijs van twee eersteklas slaapcoupétickets naar San Francisco. Volpension. Vertrek is morgenochtend om 8:00 uur.”
Earl bekeek de brochure. Hij keek me aan. De tranen stroomden over zijn wangen.
“Maar Camille…”
“Camille is volwassen. Laat haar maar in de bediening werken. Dat vormt haar karakter. We zijn klaar, Earl. We zijn met pensioen.”
We pakten in stilte onze spullen in. We namen alleen mee wat we nodig hadden. Ik liet de chocoladebruine jurk in de kast hangen. Hij behoorde toe aan een vrouw die niet meer leefde.
Om 5:00 uur gaven we de sleutels af aan de conciërge en namen we een taxi naar Grand Central.
De trein was een zilveren sneltrein die op de rails stond te wachten. We stapten in. De cabine was bekleed met fluweel en mahoniehout.
Terwijl de trein New York verliet, langs de grauwe flatgebouwen gleed en het groene platteland inreed, pakte ik mijn telefoon. Ik selecteerde de contacten van Camille, Julian en Alberta.
