De belegering in het appartement
Earl en ik zaten in onze keuken en luisterden naar de stilte.
‘Ze heeft gelogen over het huis,’ fluisterde Earl. ‘Als ze erachter komen…’
“Ze zijn er al achter gekomen, Earl.”
De deurbel ging. Het was een lange, wanhopige toon.
‘Het begint,’ zei ik.
Ik liep naar de deur en liet het veiligheidskoord eraan zitten. Ik opende de deur zo’n vijf centimeter.
Camille was er. Ze zag eruit als een overlevende van een schipbreuk. Haar gezicht was uitgesmeerd met mascara en haar haar was een vogelnest.
‘Mam! Doe open!’ Ze duwde haar schouder tegen het hout. ‘Frank heeft de honden losgelaten! Julian heeft het uitgemaakt! Ze zijn arm, mam! Ze zijn failliet!’
‘Ik weet het,’ zei ik.
‘Je wist het?’ gilde ze. ‘En je liet me met hem trouwen?’
‘Ik heb je leven niet verpest, Camille. Ik ben alleen gestopt met het betalen voor je illusies.’
De lift piepte. Julian en Alberta stormden de gang in, hijgend en met wilde ogen.
« Daar zijn ze! » riep Alberta. « De oplichters! Doe open! We willen ons geld! We willen de bruidsschat! »
‘Ga weg,’ zei ik.
« We gaan niet weg! » riep Camille. « Mam, ik ben zwanger! Je kunt je kleinzoon niet zomaar het huis uit zetten! »
Earl hapte achter me naar adem. « Zwanger? »
‘Ja!’ Camille knikte wild. ‘Julian, zeg het ze!’
‘Ja,’ zei Julian, terwijl hij zijn haar naar achteren streek en zijn hebzucht weer de kop opstak. ‘De erfgenaam. Je bent hem een toekomst verschuldigd. Doe de deur open.’
Ik keek naar mijn dochter. De wanhoop in haar ogen was hartverscheurend. Ze speelde haar laatste troefkaart uit.
‘Wacht hier,’ zei ik.
Ik liep naar mijn bureau. Ik pakte een envelop van een privékliniek die drie dagen geleden was aangekomen – post die Camille te druk was geweest om op te halen.
Ik keerde terug naar de deur en schoof de envelop door de kier.
‘Lees het,’ zei ik.
Camille scheurde het open. Alberta griste het weg.
“ Herinnering voor de controleafspraak voor het anticonceptie-implantaat. Werkingsduur: 3 jaar. Geplaatst: één maand geleden. ”
Alberta keek Camille vol haat aan. ‘Een spiraaltje? Je hebt gelogen?’
‘Dat is een vergissing!’ stamelde Camille.
‘Geen vergissing,’ zei ik. ‘Je wilde gewoon tijd rekken. Tot ziens.’
Ik sloeg de deur dicht. Ik deed het slot op slot.
« Doe open! » Julian schopte tegen de deur. « Je bent ons vijftigduizend dollar schuldig! De bruidsschat! We weten dat je die hebt! »
« We gaan een rechtszaak aanspannen! » schreeuwde Alberta. « We nemen het appartement in bezit! »
Ik opende de deur opnieuw. Ik stapte de gang in. Earl volgde me, met een gietijzeren koekenpan naast zich. Hij hief hem niet op. Hij hield hem gewoon vast.
De Vances verstijfden van schrik.
‘Wil je het geld?’ vroeg ik zachtjes.
« Wij willen gerechtigheid! » siste Alberta.
‘Prima. Gerechtigheid. Wilt u die vijftigduizend dollar die mijn man en ik veertig jaar lang hebben gespaard? Het geld van de verkoop van het appartement van mijn moeder? Het geld voor de begrafenis?’
« Ja! » riep Julian. « Maak het nu over! »
‘Dat kan ik niet,’ zei ik. ‘Ik heb het om 16:30 uur overgemaakt, een half uur nadat we bij uw gate vertrokken waren.’
Ik hield een kassabon omhoog.
Hospice Aid Charity Fund. Bedrag: $50.000. Status: Uitgevoerd.
Julian griste het papier uit zijn handen. Zijn gezicht betrok. « Jij… jij hebt het aan een hospice gegeven? »
« Anonieme donatie. Niet-terugbetaalbaar. Het geld is weg. We zijn blut. En jullie ook. »
‘Jij gek!’ schreeuwde Julian. ‘Heb je het geld verbrand?’
‘Ik heb mijn vrijheid gekocht,’ zei ik. ‘Nu, ga weg.’
Buiten loeiden de sirenes. De buren hadden de politie gebeld.
Twee agenten stapten uit de lift. Ze wierpen een blik op de hysterische Vances en het kalme oudere echtpaar.
‘Mevrouw, hebben deze mensen overlast voor u?’ vroeg de sergeant.
‘Ze betreden illegaal terrein en proberen afpersing te plegen,’ zei ik.
« Arresteer ze! » riep Alberta, terwijl ze naar me wees. « Ze hebben onze toekomst gestolen! »
‘Kom op, mensen,’ zei de sergeant, terwijl hij Julians arm vastgreep. ‘Verstoring van de openbare orde. Opschieten.’
Terwijl de liftdeuren achter Camilles snikkende gezicht dichtvielen, siste Alberta: « Je zult alleen sterven! »
‘Ik sterf liever van de dorst dan te drinken uit handen die mij haten,’ antwoordde ik.
