De ondergang van Camelot
Ik was er niet bij om het te zien, maar dat hoefde ook niet. Ik kende het ritme van een banketramp beter dan mijn eigen hartslag.
In het landhuis zaten de gasten onder de witte tent. De lucht was doordrenkt van de geur van dure parfum en een gevoel van superioriteit. Camille straalde aan de hoofdtafel en voerde het woord. Alberta Vance tikte met haar vork tegen haar glas, klaar voor een toespraak.
En toen stopte de machine.
Paul, bleek maar professioneel, liep de zaal in. Hij tikte op zijn oortje. De obers verstijfden. Schalen met hapjes werden neergezet. Champagneflessen werden uit de handen van de obers getrokken.
‘Neem me niet kwalijk,’ zei een ober, terwijl hij een fles bij Julians oom weghaalde. ‘Technische pauze.’
De muziek is gestorven.
Camille knipte met haar vingers. « Hé! Paul! Waarom staat de muziek uit? Waar is de wijn? »
Paul liep naar de hoofdtafel. Hij maakte geen buiging.
‘Mevrouw,’ zei hij, zijn stem hoorbaar in de plotselinge stilte. ‘We hebben een betalingsprobleem. De sponsor heeft de machtiging ingetrokken.’
‘Welke sponsor?’ gilde Alberta, terwijl ze opstond. ‘De schoonmoeder van mijn zoon heeft dit betaald!’
‘De rekeninghouder is niet aanwezig,’ zei Paul, terwijl hij een klembord tevoorschijn haalde. ‘Daarom wordt de facturering, conform de overmachtclausule, overgedragen aan de aanwezige organisatoren. Dat bent u.’
Hij overhandigde Alberta een papiertje. « Dit is de factuur voor het eerste uur van de zaalhuur en de aperitieven. Vierduizend dollar. Pin of contant? »
Het was doodstil in de tuin. Een vogel tjilpte, het klonk zo hard als een geweerschot.
‘Je liegt!’ schreeuwde Camille, haar gezicht onder de vlekken. ‘Mama heeft betaald! Bel haar!’
‘Ik raad je aan haar te bellen,’ zei Paul koeltjes. ‘Zolang dit niet betaald is, vertrekt het personeel.’
Op zijn teken draaiden dertig obers zich tegelijk om en marcheerden de tent uit. Ze lieten de aristocraten alleen achter met lege borden en afgesloten flessen.
Op datzelfde moment reed ik net naar ons appartementencomplex. Ik zette mijn telefoon uit.
Maar ik moest nog één telefoontje plegen. Ik pakte de vaste telefoon in de gang.
‘ Frank ,’ zei ik toen hij antwoordde.
‘Vivien? Paul heeft het me net verteld. Verdorie, Viv, het spijt me. Ik had ze er zelf wel uitgegooid.’
‘Ik weet het, Frank. Maar luister. Camille vertelde de Vances dat het landhuis een geschenk was. Dat zij de eigenaar is.’
Franks gegrom deed de hoorn trillen. » Wat zei ze ? »
“Ze vertelde hen dat het haar huis is. Ze denken dat ze op hun eigen terrein zijn.”
‘Die kleine leugenaar,’ siste Frank. ‘Dat is huisvredebreuk. Aansprakelijkheidsverzekering. Ik kom eraan. En Vivien? Ik neem de honden mee.’
Terug in het landhuis viel de stroom uit. De hoofdschakelaar was omgeslagen. De kerstverlichting doofde. De fontein hield op met kabbelen. Tweehonderd mensen zaten in het donker.
Toen klonk het geblaf.
Frank Delgado kwam uit het bos tevoorschijn, gekleed in camouflagekleding en legerlaarzen, met twee Dobermanns aan dikke kettingen. Hij scheen met een zaklamp in het gezicht van Julian Vance.
‘Wie heeft hier de leiding?’ brulde Frank.
« Dit is het huis van mijn schoondochter! » schreeuwde Alberta, hoewel haar stem trilde. « Ga van ons terrein af! »
Frank richtte het licht op Camille. Ze zat ineengedoken in haar stoel en beefde.
‘Vertel het ze, schat,’ zei Frank zachtjes, maar dreigend. ‘Vertel ze van wie dit huis is.’
‘Het is… het is een huurauto,’ fluisterde Camille.
“HARDER!”
« HET IS EEN HUURWONING! » schreeuwde ze. « We zijn er geen eigenaar van! We zijn blut! »
De zeepbel barstte. De Vances vielen haar als wolven aan. Julian greep haar arm vast en bezorgde haar een blauwe plek.
‘Je hebt gelogen?’ siste hij. ‘We zijn met je getrouwd voor het geld! We dachten dat je ouders een goudmijn waren! We zijn failliet, idioot! We hadden je bruidsschat nodig om mijn gokschulden af te betalen!’
De waarheid hing in de lucht, lelijk en onverhuld. De gasten vluchtten, struikelend over elkaar in het donker. Camille bleef achter, zittend in het vuil, haar jurk verpest, haar man spottend op haar neerkijkend.
‘Laat haar maar wegrotten,’ zei Alberta, terwijl ze over Camilles jurk heen stapte. ‘Ze is nutteloos voor ons.’
