Mijn naam is Ellenor Whitford, en ik was tweeënzestig jaar oud toen de bruid van mijn zoon haar glas hief, in een microfoon glimlachte en me een varken noemde.
Ik herinner me de kamer zoals sommige mensen zich een auto-ongeluk herinneren: elk detail scherp en angstaanjagend scherp. Licht fonkelde in de kristallen kroonluchters in het gewelfde plafond en verspreidde zich over de goudkleurige gordijnen en de hoge muren in een warme crèmekleur. Honderden witte rozen stroomden als bevroren watervallen uit hoge vazen en vulden de lucht met een zoete geur die gasten deed zuchten zodra ze de zaal binnenstapten. In een hoek speelde een jazzkwartet, de saxofoon liet honingzoete tonen klinken boven het zachte geroezemoes van gesprekken en het geklingel van glazen.
Het was alles wat mijn zoon Andrew ooit had gewild – nee, alles waarvan hij zichzelf had wijsgemaakt dat hij het nodig had om zich succesvol, benijdenswaardig en geliefd te voelen. Achtentwintig ronde tafels gedrapeerd met ivoorkleurig linnen, elk gedekt met borden met gouden randjes en geslepen kristallen glazen. Een bar die zich uitstrekte over de hele lengte van de achterwand. Een taart in het midden die hoger was dan de gemiddelde man, laag na laag gestapeld als een toren van suiker en trots.
Driehonderdduizend dollar.
Ik kende het bedrag net zo goed als mijn eigen spiegelbeeld. Ik had de aanbetalingen overgemaakt, de contracten getekend, de paniekerige e-mails beantwoord van weddingplanners die schreven alsof het lot van de wereld ervan afhing of de servetten crèmekleurig of beige waren. Ik had het voor elkaar gekregen. Ik had die cheques uitgeschreven zoals ik vroeger lunchpakketten maakte en broeken inkortte, met de stille zekerheid dat dit is wat moeders doen.
Ik stond bij een van de pilaren, mijn smaragdgroene jurk tot aan mijn enkels, de stof ving het licht op en gaf het een rijke, diepe gloed. De jurk had een fractie van het budget voor de bloemen gekost, maar ik droeg hem met rechte rug en een kalme blik. Om mijn nek, onder de delicate, opgestoken knot van mijn zilvergrijze haar, maakte ik een vertrouwd sluiting vast: mijn parelketting, die mijn man me op onze tiende huwelijksverjaardag had gegeven. Andrew had als klein kind aan die parels getrokken, zijn babyvingertjes gefascineerd door hun koele, gladde textuur. Mijn man had ze ooit met zijn duim aangeraakt, vlak voordat hij voor de laatste keer naar het ziekenhuis ging.
Ik droeg ze die dag ter herinnering, niet om mee te pronken.
Toen de toasts begonnen, viel er een eerbiedige stilte in de zaal. Toespraken zijn een vast ritueel op een bruiloft, net als het aansnijden van de taart en de openingsdans. Ik had er eentje netjes opgevouwen in mijn tasje, een kort, eenvoudig gedichtje over liefde en doorzettingsvermogen en hoe kinderen opgroeien tot mensen die je nooit helemaal had verwacht, maar waar je juist daardoor des te meer van houdt. Ik wist niet zeker of ik hem zou houden. De dag was immers al zo volledig van Andrew en zijn bruid, Meline.
Ik keek naar hen aan de bruidstafel, omringd door een slinger van rozen en kerstlichtjes. Andrew zag er knap uit in zijn nauwsluitende donkerblauwe smoking, zijn donkere haar strak naar achteren gekamd, zijn kaaklijn gladgeschoren. Zijn glimlach was breed, maar er was een spanning rond zijn ogen die ik herkende – een spanning die hij probeerde te verbergen met een lach. Naast hem zat Meline als een tot leven gekomen foto uit een bruidscatalogus: haar glanzende donkere haar opgestoken in een lage knot, haar huid stralend van make-up die meer had gekost dan welke lippenstift ik ooit had gehad, een jurk die haar slanke figuur als gegoten zijde omsloot. Een diamanten armband omringde haar pols en ving bij elke beweging het licht op.
