Op de bruiloft van mijn broer sloeg zijn verloofde me voor de ogen van 150 gasten – puur omdat ik weigerde mijn huis af te staan. Mijn moeder siste: « Maak geen scène. Ga gewoon rustig weg. » Mijn vader voegde eraan toe: « Sommige mensen weten niet hoe ze gul moeten zijn tegenover familie. » Mijn broer haalde zijn schouders op: « Echte familie steunt elkaar. » Mijn oom knikte: « Sommige broers en zussen begrijpen hun verplichtingen gewoon niet. » En mijn tante mompelde: « Egoïstische mensen verpesten altijd speciale gelegenheden. » Dus ik liep weg. Stil. Kalm. Maar de volgende dag… begon alles in elkaar te storten. En niemand was voorbereid op wat er daarna zou komen.

Contactpersoon: Clarissa.
Contactpersoon: Tante Linda.

Een voor een verbrak ik de digitale banden. Daarna belde ik een slotenmaker. Tegen de middag waren alle sloten van mijn huis vervangen. Ik installeerde een sterker beveiligingssysteem. Ik nam contact op met mijn advocaat en paste mijn testament aan, zodat mijn bezittingen, mocht mij iets overkomen, naar een lokaal dierenasiel zouden gaan, waarmee ik mijn familie expliciet onterfde.

Ik probeerde ze uit mijn leven te bannen.

Drie dagen later kwam de fysieke confrontatie. Ik zag de auto van mijn ouders stoppen bij de stoeprand. Mijn moeder liep vastberaden het trottoir op, mijn vader volgde haar. Ze zagen er woedend uit.

Ze probeerden de sleutel. Hij draaide niet.

Mijn moeder bonkte op de deur. « Sabrina! Doe die deur nu meteen open! We moeten praten! »

Ik keek naar ze op de monitor in mijn keuken. Ik nipte aan mijn thee.

‘Sabrina!’ brulde mijn vader. ‘Dit is kinderachtig! Daniel en Clarissa komen over een week terug van hun huwelijksreis. We moeten de woonsituatie regelen!’

Ze geloofden nog steeds dat het gebeurde. Ze waren zo verblind door hun eigen gevoel van superioriteit dat ze dachten dat een klap en een publieke vernedering me wel tot gehoorzaamheid zouden dwingen.

Ik drukte op de intercomknop.