De lucht in de Riverside Ballroom was doordrenkt met de geur van dure lelies, wanhoop en de kenmerkende, metaalachtige geur van jaloezie. Het was eigenlijk een hele productie – een toneelstuk in drie bedrijven vermomd als een verlovingsfeest, met in de hoofdrol mijn zus Brooke en haar platina ring.
Het afgelopen uur hadden tweehonderd gasten de « Ring » moeten bewonderen, een twee karaats diamant met een briljantslijping die haar verloofde, Mark, drie maanden salaris had gekost en, te oordelen naar de blik in zijn ogen, een aanzienlijk deel van zijn ziel. Brooke hield haar hand omhoog met de vastberadenheid van een Olympische fakkeldrager en vertelde voor de vijftiende keer het verhaal van het aanzoek.
‘En toen,’ gilde Brooke, haar stem zo hoog dat het leek alsof het kristallen glaswerk ervan afbrak, ‘ging hij daar, midden in de gondel, op één knie! Kun je het geloven?’
Mijn ouders, Robert en Patricia , straalden als vuurtorens. Ze stonden om haar heen en stelden vragen over de helderheid van de diamant en de platina zetting met de geveinsde expertise van doorgewinterde gemmologen. Ze knikten, raakten haar arm aan, bewonderden haar. Zij waren de producenten van deze show, en Brooke was hun ster.
Ik stond vlak bij de mahoniehouten bar, nippend aan een glas Pinot Noir dat per fles meer kostte dan mijn outfit zogenaamd waard was. Ik was de geest in de machine – Sophia, de stille, de academicus, de bijzaak. Ik feliciteerde wanneer ik in het nauw gedreven werd, glimlachte wanneer dat nodig was en beoefende verder de kunst om op te gaan in de rest.
‘Sophia,’ mompelde een verre nicht, terwijl ze voorbij kwam lopen met een garnalenhapje. ‘Zit je nog op school?’
‘Aan het werk,’ corrigeerde ik zachtjes, maar ze was alweer verdergegaan om Brookes manicure te bewonderen.
Dit was al acht jaar de dynamiek. Sinds ik aan mijn promotieonderzoek was begonnen, was ik een voetnoot in de familienieuwsbrief geworden. Brookes promoties in de marketing werden gevierd met diners in Le Bernardin . Mijn promotieverdediging werd beantwoord met een kaartje dat drie dagen te laat was gestuurd. Brookes nieuwe geleasede BMW was een triomf; mijn betrouwbare sedan was ‘verstandig’. Ik had geleerd te bestaan in de negatieve ruimte van hun aandacht.
Vervolgens zwaaiden de zware eikenhouten deuren bij de ingang open.
De sfeer in de kamer veranderde subtiel, een zwaartekracht die zich opnieuw op de nieuwkomer richtte. Oom James was gearriveerd.
James was niet zomaar de jongere broer van mijn vader; hij was de legende van de familie. Een durfkapitalist die een bescheiden erfenis had omgezet in een fortuin door eind jaren negentig in de juiste tech-startups te investeren. Hij droeg zich met het gemakkelijke, onverstoorbare zelfvertrouwen van een man die de ruimte al bezat voordat hij er zelfs maar binnenstapte. Hij woonde drieduizend mijl verderop in San Francisco , maar hij was de enige in deze hele familie die de moeite had genomen om me de afgelopen tien jaar op mijn verjaardag te bellen.
‘Sorry dat ik te laat ben, iedereen,’ kondigde James aan, zijn stem luid en warm klinkend terwijl hij zich een weg baande door de menigte. Hij manoeuvreerde behendig tussen de zee van smokings en pailletten door en liep rechtstreeks naar onze familiegroep.
Hij omhelsde Brooke, schudde Marks hand met oprechte kracht en draaide zich toen naar mij toe. De beleefde glimlach die hij voor de anderen opzette, veranderde in een oprechte glimlach.
‘Sophia,’ fluisterde hij, terwijl hij me in een verstikkende omhelzing trok die naar cederhout en regen rook. ‘God, wat fijn om je te zien.’
Hij deinsde achteruit, hield me op armlengte afstand en keek me intens aan, waardoor ik me voor het eerst die avond echt gezien voelde. ‘Je ziet er fantastisch uit. Moe, misschien, maar fantastisch. Vertel eens, hoe bevalt het leven in dat fort van jou?’
Hij deed een stap achteruit en verhief zijn stem net genoeg om boven het jazzkwartet uit te komen. « Is de buurt alles wat je ervan had gehoopt? Dat prijskaartje van anderhalf miljoen dollar leek vorig jaar nogal hoog, maar gezien de markttrends heb je op het perfecte moment gekocht. »
Het gesprek om ons heen verdween niet zomaar; het werd beëindigd.
Brookes hand, die de ring als een heilig relikwie vasthield, verstijfde midden in een gebaar. Het champagneglas van mijn moeder bleef halverwege haar lippen hangen, de vloeistof trilde. Het gezicht van mijn vader werd bleek, hij leek wel een wassen beeld dat te dicht bij een vuur was geplaatst.
‘James,’ fluisterde mijn vader, zijn stem gespannen door een mengeling van verwarring en angst. ‘Welk huis?’
Ik nam een langzame, weloverwogen slok van mijn wijn. De Pinot Noir smaakte naar donkere kersen en naar genoegdoening.
Acht jaar. Acht jaar lang werd ze afgewezen, onderbroken en betutteld. Acht jaar lang werd ze « Sophia de student », « Sophia de nerd », « Sophia die in dat zielige appartementje woont » genoemd. En nu brak de beer los.
‘Het huis op Sterling Heights ,’ zei James nonchalant, terwijl hij een glas champagne van een voorbijlopende ober pakte alsof hij zojuist geen bom had laten vallen. ‘Het huis dat Sophia in 2016 kocht. Prachtige Craftsman-stijl. Dat uitzicht op de bergen is spectaculair. Ik heb de vorige keer dat ik in de stad was in de gastensuite overnacht. Ik heb er in jaren niet zo goed geslapen.’
Brooke vond als eerste haar stem terug. Die klonk schel, met de paniek van iemand die zich realiseerde dat de aandacht op haar gericht was. « Sophia heeft geen eigen huis. Ze huurt dat appartement vlakbij de universiteit. Die met het beige tapijt. »
‘Ik heb dat appartement gehuurd,’ corrigeerde ik kalm, met een vaste, gelijkmatige stem, ‘ongeveer twee jaar lang tijdens mijn promotieonderzoek. Daarna kocht ik het huis aan Sterling Heights. Dat is alweer acht jaar geleden, Brooke.’
Mijn vader klemde zijn glas zo stevig vast dat zijn knokkels wit werden. ‘Waar heb je het over?’
