DE SCHUDDING
Ik weet niet hoe laat het was toen ik wakker werd.
In eerste instantie dacht ik dat ik droomde.
Toen voelde ik het weer.
Het bed trilde.
Niet gewelddadig. Niet dramatisch. Maar genoeg om mijn hart in het donker sneller te laten kloppen.
Het stadslicht scheen zwakjes door de gordijnen en wierp dunne zilveren lijnen door de kamer. Ik duwde mezelf op mijn elleboog omhoog, gedesoriënteerd, en probeerde te begrijpen wat er gebeurde.
Heel even sloeg mijn verbeelding op hol en was de werkelijkheid ver vooruit.
Toen keek ik naar beneden.
