« U bent begonnen met het wegslepen van twee gemarkeerde overheidsvoertuigen, » vervolgde de agent, nog steeds kalm en formeel. « U hebt daarbij twee betrokken federale ambtenaren gehinderd en in gevaar gebracht. »
« Ik wist het niet! » stamelde ze. « Ik bedoel, ik dacht dat ik gewoon de regels van de Vereniging van Eigenaren probeerde te volgen! »
« U hebt de voertuigen niet gecontroleerd voordat u ze weghaalde, » antwoordde hij zonder met uw ogen te knipperen. « Daardoor hebt u een lopend federaal onderzoek vertraagd en geschaad. De kosten en verliezen die door uw acties zijn veroorzaakt, bedragen in totaal vijfentwintigduizend dollar. »
Haar mond viel open. De mok glipte uit haar handen en viel met een harde klap op de veranda, waar hij in stukken brak.
Jack stapte naar voren, zijn handen in de zakken van zijn hoodie. « Misschien, » zei hij droogjes, « doe je de volgende keer niet als de sheriff van de buitenwijken. »
Ze keek naar de gebroken mok, alsof het misschien een verklaring kon zijn voor hoe het allemaal zo mis kon gaan.
De agent knikte kort. « Ons kantoor zal contact met u opnemen voor verdere actie. Tot die tijd mag u het gebied niet verlaten. Neem geen contact op met de betrokkenen. Vernietig geen documenten of dossiers. »
Ze knikte, nauwelijks hoorbaar. Haar mond hing nog steeds open.
Hij draaide zich om en liep zonder nog een woord te zeggen terug naar de SUV.
Ik keek haar nog een laatste keer aan. « De volgende keer bak je misschien gewoon koekjes en laat je het daarbij. »
Wij liepen zwijgend terug over straat.
Lindsey zei niets. Haar deur bleef openstaan, op een kiertje na. Haar jaloezieën bleven de rest van de dag dicht. En die prachtige rozenstruiken waar ze zo trots op was geweest?
Ze zijn er nooit helemaal van hersteld.
