Jack strekte zijn armen boven zijn hoofd en grijnsde. « Goed. Ik wil dat ze klaarwakker is als het gebeurt. »
De zon was nog niet helemaal op toen we de volgende ochtend naar buiten stapten. Precies op het juiste moment kwam de zwarte SUV de hoek om en kwam langzaam tot stilstand voor Lindseys huis.
Het bestuurdersportier ging open en er stapte een man uit. Hij droeg een strak zwart pak, een strak wit overhemd en glimmende schoenen die nauwelijks geluid maakten toen hij de straat overstak. Zelfs in het vroege ochtendlicht droeg hij een donkere zonnebril.
Hij bleef naast me staan en knikte even. Ik knikte terug.
Samen staken we de straat over en stapten op Lindseys veranda. Ik belde aan.
Na een paar seconden ging de deur krakend open.
Lindsey stond daar in een zachte, roze badjas, met een warboel blond haar op haar hoofd en een witte mok in beide handen met de tekst: Leef, Lach, Heb lief.
Ze knipperde fel met haar ogen terwijl ze ons in zich opnam. « Eh… hallo? »
De agent glimlachte niet. Hij greep in zijn jas, haalde er een dunne leren portemonnee uit en opende die, waarbij hij zijn badge en identiteitsbewijs liet zien.
« Mevrouw, » zei hij kalm, « als gevolg van uw handelen gisterenmorgen wordt u nu onderzocht wegens inmenging in een actieve geheime federale operatie. »
De kleur trok weg uit Lindsey’s gezicht. Ze deed haar mond open, maar er kwam niets uit.
« Ik – ik begrijp het niet, » zei ze uiteindelijk. « Welke operatie? »
