« Ik wed dat ze onze kentekenplaten al uit haar hoofd kent. »
« Laat haar maar. Het is niet dat we de wet overtreden. Gewoon een overenthousiaste buurman met te veel tijd. »
Jack haalde zijn schouders op. « Koekjes ruiken wel lekker. »
Drie dagen later werd ik wakker van een vreemd geluid buiten. Het was vroeg. Nog donker. Dat koude, grijze uur voor zonsopgang.
Klink. Klink. Zoem.
Jack ging rechtop zitten en wreef in zijn ogen. « Wat is dat? »
Ik trok het gordijn open en verstijfde. « Jack. Buiten. Nu. »
We renden door de gang en gooiden de deur open – op blote voeten, half aangekleed.
Twee sleepwagens. Beide op onze oprit. Beide auto’s kwamen half van de grond.
« Hé! » riep ik. « Wat is er in godsnaam aan de hand? »
Een van de sleepwagenchauffeurs keek niet eens op. « Overtreding van de VvE-regels. Slechts één auto per woning. De bevelen zijn vanochtend binnengekomen. »
« Van wie? » snauwde Jack. « Er staat geen waarschuwing! Geen bericht! »
Toen zagen we haar. Lindsey.
Ze stond op de stoep in een lavendelkleurige badjas, haar armen over elkaar geslagen, een koffiemok in haar hand. Haar glimlach was breder dan ooit. Alsof ze net iets gewonnen had.
« WOW, » zei ik, luid genoeg om door haar gehoord te worden. « Je hebt het echt gedaan, hè? »
Haar glimlach vervaagde een halve seconde. « Wat is er zo grappig? » snauwde ze.
Ik liep kalm naar haar toe.
« Niets, » zei ik. « Alleen al het feit dat je ons nu vijfentwintigduizend dollar schuldig bent. »
Ze knipperde met haar ogen. « Wat – wat bedoel je? »
