De kilte van een samenwonen dat vreemd is geworden.
De week daarop was ijskoud. We woonden weliswaar in hetzelfde appartement, maar we leefden in parallelle universums. Geen gesprekken meer, geen blikken meer uitgewisseld, geen van die kleine momenten van verbondenheid meer die het dagelijks leven van een stel vormen. Ik leefde met de overtuiging dat ik onze liefde had vernietigd, zonder te weten of er ook maar iets van te redden viel.
Ik voelde me volkomen hulpeloos, alsof ik op geleende tijd leefde, wachtend op een oordeel dat maar niet kwam. Elke dag leek zwaarder dan de vorige, alleen onderbroken door wroeging en onzekerheid.
Het begin van een discrete verzoening.
Toen, bijna onmerkbaar, ontstond er een barstje. Op een ochtend zag ik een lichte glimlach op haar lippen. Die avond maakte ze mijn favoriete gratin, net als vroeger. Overal in huis begonnen handgeschreven briefjes te verschijnen, op plakbriefjes: « Wees voorzichtig op de weg », « Het eten is om 8 uur », « Ik hou van je ».
Deze tekenen van aandacht vervulden me met immense hoop… en tegelijkertijd met grote angst. Was het een poging om terug te keren naar de normaliteit door middel van ontkenning, of de eerste voorzichtige stappen op een pad van wederopbouw dat ik zelfs niet durfde te benoemen?
