.
De kilte van een samenwonen dat vreemd is geworden.
De week daarop was ijskoud. We woonden weliswaar in hetzelfde appartement, maar we leefden in parallelle universums. Geen gesprekken meer, geen blikken meer uitgewisseld, geen van die kleine momenten van verbondenheid meer die het dagelijks leven van een stel vormen. Ik leefde met de overtuiging dat ik onze liefde had vernietigd, zonder te weten of er ook maar iets van te redden viel.
Ik voelde me volkomen hulpeloos, alsof ik op geleende tijd leefde, wachtend op een oordeel dat maar niet kwam. Elke dag leek zwaarder dan de vorige, alleen onderbroken door wroeging en onzekerheid.
