Het onbehagen in haar borst werd zwaarder met elke voorbijgaande minuut. Het kroop langzaam omhoog, van een lichte spanning naar iets dat haar ademhaling beïnvloedde. Haar vingers bewogen rusteloos over de rand van haar tas, alsof ze onbewust naar iets zochten om zich aan vast te houden.
Een plotselinge beslissing
Terwijl de trein oprammelde, probeerde Claire haar gedachten te kalmeren. Wees niet paranoïde, zei ze tegen zichzelf. Maar het gevoel zou niet weggaan. Haar handen grepen haar tas strakker vast, haar blik gefixeerd op het raam, terwijl de weerspiegeling haar eigen gespannen gezicht liet zien.
Toen de aankondiging voor de volgende stop kwam, nam ze een snelle beslissing. Hoewel het niet haar station was, zou ze vroeg uitstappen. Iets in haar gevoel vertelde haar dat het veiliger was op die manier. Het was geen rationele beslissing, maar een die voortkwam uit iets diepers, iets dat ze niet kon uitleggen maar ook niet kon negeren.
Ze verzamelde haar bezittingen snel, bijna te snel, alsof de man haar plotselinge urgentie zou opmerken. Opstaand naar haar voeten bewoog ze zich richting de deuren. Elke stap voelde zwaar en licht tegelijk, alsof haar lichaam wist dat het moest handelen, zelfs als haar geest nog twijfelde.
Vlak voor het afstappen, liet het instinct haar terugkijken.
De man hield haar nog in de gaten.
