Een Rustige Avond Wordt Onrustig
Het was een van die lange, aftappende dagen geweest die je laten wensen dat je gewoon naar huis kon teleporteren. Claire stapte aan boord van de avondtrein met haar tas over één schouder, haar stappen zwaar maar gretig naar rust. Buiten ging de zon onder en schilderde de lucht met zachte strepen van oranje en roze. Het licht filterde door de ramen, wierp een gouden gloed over de koets, alsof het probeerde vermoeide forenzen te kalmeren met zijn zachte warmte.
Claire vond een lege stoel en vestigde zich, liet een adem uit waarvan ze niet besefte dat ze zich vasthield. Haar schouders zakten een beetje omlaag, alsof de spanning van de dag langzaam van haar afgleed. Even liet ze zichzelf genieten van de stilte, het ritme van de trein die langs de sporen kletterde, het zachte wiegen van de wagon dat bijna hypnotiserend werkte, het vervagende geklets van passagiers die elk hun eigen verhaal met zich meedroegen.
Maar toen merkte ze hem op.
Een man die tegenover haar zit, zijn ogen vierkant op haar gericht.
Er was niets uiterlijk dreigend over zijn gezicht. Zijn uitdrukking was rustig, bijna onleesbaar, alsof hij ergens tussen gedachten en werkelijkheid zweefde. Toch is zijn blik nooit verschoven, nooit verzacht. Het was het soort blik dat je huid deed prikken, het soort dat een instinct diep van binnen veroorzaakt – een rustige stem die fluistert, iets is niet goed.
Claire keek weg en zei tegen zichzelf dat ze het niet moest overdenken. Misschien was hij in gedachten verloren. Misschien keek hij haar helemaal niet eens aan. Misschien was het gewoon toeval, een moment dat ze verkeerd interpreteerde omdat ze moe was. Maar elke keer als ze nog een blik durfde, waren zijn ogen er, stabiel en niet te knipperen.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
