In de weken die volgden, begon Rebecca steeds vaker in mijn leven te verschijnen.
Telefoontjes om me uit te nodigen voor een kopje koffie. Sms’jes met de vraag hoe het met me ging. Onverwachte bezoekjes aan het appartement met Elijah. Altijd vriendelijk, altijd glimlachend, altijd met die bezorgde toon die oprecht leek, maar waardoor ik me bekeken voelde.
‘Eet je wel goed, Rose?’ vroeg ze op een middag, terwijl ze met gekruiste benen op mijn bank zat. ‘Je ziet er een beetje mager uit.’
‘Het gaat goed met me,’ zei ik.
“En slaap je wel genoeg? Je hebt donkere kringen onder je ogen. Op een bepaalde leeftijd is slaap erg belangrijk.”
Ik forceerde een glimlach.
Sommige nachten zijn beter dan andere.
‘En dat appartement is zo groot…’, voegde ze eraan toe, terwijl ze om zich heen keek. ‘Tiende verdieping, zoveel kamers. Voel je je hier niet eenzaam? Ben je niet bang dat er iets met je gebeurt en dat niemand het te weten komt?’
“Ik heb vrienden die in de buurt wonen. Clare komt vaak langs.”
‘Ja, maar toch.’ Ze zuchtte. ‘Een vrouw van jouw leeftijd die alleen woont. Elijah maakt zich veel zorgen om je, weet je. Hij zegt altijd dat hij er angstig van wordt als hij eraan denkt dat er iets ergs met je gebeurt.’
Mijn leeftijd. Alweer. Alsof zestig gelijk staat aan kwetsbaarheid.
Een paar dagen later begon Elia haar zinnen te herhalen.
‘Mam, weet je zeker dat het goed met je gaat?’ vroeg hij aan de telefoon. ‘Rebecca zegt dat je er moe uitziet.’
“Het gaat goed met me, Elijah.”
‘Misschien zou het makkelijker zijn als je in een kleinere woning woonde,’ vervolgde hij. ‘Minder schoon te maken, minder trappen, minder zorgen. Je moet nadenken over de toekomst, over wat er gebeurt als je niet meer voor jezelf kunt zorgen.’
Ik was zestig jaar oud. Ik ging naar de sportschool. Ik werkte. Ik reisde. Maar plotseling sprak mijn eigen zoon tegen me alsof ik op het punt stond om volledig onbekwaam te raken.
