Hoofdstuk 4: De Onaanraakbare
Caleb keek nerveus om zich heen. Zijn leger was verdwenen. Zijn wapen voelde als een tandenstoker tegenover de natuurkracht die voor hem stond.
Hij keek naar Mia. Ze zat nog steeds hulpeloos tegen de pilaar aan geleund.
De wanhoop nam de overhand.
« Als ik val, valt zij ook! » gilde Caleb.
Hij draaide zich om, greep Mia bij haar haar en zette het mes tegen haar keel. Hij wilde haar als menselijk schild gebruiken.
Het was een laffe actie. En het was een fatale fout.
Jack schreeuwde niet « Nee! » Hij verstijfde niet.
Hij ontplofte.
Jack overbrugde de anderhalve meter tussen hen in een flits. Voordat Caleb het mes kon laten neerkomen, was Jack al in de lucht.
Hij raakte Caleb met een speerworp, waarbij hij zijn schouder in Calebs borst ramde.
KRAKEND.
De klap was verwoestend. Zijn ribben braken. Caleb kreeg geen adem meer. Hij vloog achteruit, weg van Mia, het mes vloog uit zijn hand en schoot over de vloer.
Caleb kwam hard op de grond terecht, happend naar adem en zijn hand op zijn borst.
Voordat hij ook maar de kans kreeg om weg te kruipen, lag Jack al bovenop hem.
Dit waren niet de precieze, efficiënte uitschakelingen die Jack op de criminelen had toegepast. Dit was persoonlijk. Dit was een vader die de man strafte die zijn kind had aangeraakt.
Jack greep Caleb bij de kraag van zijn leren jas, trok hem omhoog en smeet hem vervolgens hard neer.
‘Je hebt haar geslagen,’ gromde Jack, terwijl hij Caleb in de maag sloeg. ‘Je hebt haar geslagen toen ze vastgebonden was.’
Caleb hijgde en kromp ineen tot een bal.
‘Je lachte,’ zei Jack, terwijl hij hem een vuist in zijn kaak gaf. ‘Je lachte toen ze flauwviel.’
Calebs hoofd schoot naar achteren. Er spoot bloed uit zijn mond.
‘Alsjeblieft…’ gorgelde Caleb. ‘Stop… Ik geef me over…’
Jack hield even stil, zijn vuist gebald. Hij keek naar Calebs getekende gezicht. De jongen was geslagen. Hij was gebroken.
Jack haalde diep adem. De rode waas van woede dreigde hem te overspoelen, hem ertoe aan te zetten te blijven slaan tot Caleb voorgoed zou stoppen met bewegen.
Maar Jack was een marinier. Discipline was zijn religie.
‘Overgave geaccepteerd,’ fluisterde Jack.
Hij stond op. Hij greep Calebs arm vast en draaide die achter zijn rug, waarna hij een gewrichtsklem aanbracht die Caleb deed jammeren.
Jack keek om zich heen. Hij zag het touw waarmee Caleb Mia aan de pilaar had vastgebonden.
‘Ironie is een rotstreek, hè?’ mompelde Jack.
Hij sleepte Caleb naar de pilaar. Hij gebruikte het touw om Calebs handen en voeten vast te binden, hem vastbindend als een kalkoen. Hij trok de knopen strak aan – stevige marineknopen die niet los zouden schieten.
Vervolgens greep Jack Caleb bij zijn kraag en sleepte hem over de vloer. Hij sleepte hem tien meter mee, waarbij hij een stofwolk achterliet, tot ze recht voor de vrachtwagen stonden.
Jack liet Caleb midden in de koplampstralen vallen.
Hij greep Caleb bij zijn haar en trok zijn hoofd omhoog, waardoor hij gedwongen werd recht in de voorruit te kijken. Naar het kleine rode knipperende lampje.
‘Lach eens, Caleb,’ siste Jack in zijn oor. ‘Het publiek kijkt toe. Je wilde een ster worden? Je hebt net de hoofdrol gespeeld in je eigen veroordeling voor een misdrijf.’
