Hoofdstuk 4: De roep van het leven
De trilling ging gepaard met een schelle, vrolijke melodie. Het was de ringtoon die Arthur had ingesteld voor Toby’s « smartwatch »—het kleine GPS-apparaatje dat Arthur hem voor zijn verjaardag had gegeven, zodat Sarah hem altijd kon vinden.
Arthur verstijfde. Zijn vinger was een millimeter verwijderd van het moment dat hij Gavins leven zou beëindigen.
Hij greep met zijn linkerhand in zijn zak, zonder zijn ogen – en het pistool – van Gavin af te wenden. Hij keek naar het scherm.
TOBY.
Arthurs hart, dat eerst zo hard als ijs was geweest, begon pijnlijk en bonzend te kloppen. Hij veegde over het scherm en zette het geluid op de luidspreker.
‘Toby?’, vroeg Arthur schor.
« Opa! »
De stem van de jongen was helder. Hoog. Hij huilde niet.
‘Toby, ik zei toch dat je bij de verpleegster moest blijven,’ zei Arthur met trillende stem.
“De dokter is geweest, opa! Hij zei dat mama’s hart een startboost heeft gekregen! Net als jouw vrachtwagen!”
Arthurs knieën begaven het bijna. « Wat? Toby, vertel me precies wat de dokter zei. »
« Hij zei: ‘Mama is wakker! Ze vraagt om water! En ze vraagt naar jou!’ Ze zei… ze zei: ‘Laat papa geen domme dingen doen.' »
Het geweer zakte een centimeter. Toen nog een centimeter.
Arthur staarde naar Gavin. Gavin staarde naar zijn telefoon, zijn gezicht een masker van pathetische hoop.
‘Leeft ze nog?’ fluisterde Gavin. ‘Dan… dan is het geen moord. Je kunt me niet vermoorden! Ze leeft nog!’
Arthur keek naar de telefoon. Hij hoorde het achtergrondgeluid van het ziekenhuis: het oproepsysteem, het gezoem van de apparaten.
‘Opa?’ vroeg Toby. ‘Kom je terug? Mama huilt. Ze zegt dat ze een knuffel nodig heeft.’
Arthur sloot zijn ogen.
Als hij nu de trekker overhaalde, zou hij een moordenaar zijn. Hij zou de rest van zijn leven in de gevangenis doorbrengen. Hij zou Sarah nooit meer vasthouden. Hij zou Toby nooit meer leren vissen. Hij zou precies zijn wat Gavin hem noemde: een verbitterde, oude man die alles kwijt was.
De « Beul » begon weg te smelten. De « Vader » worstelde zich naar de oppervlakte.
Hij besefte dat hij een graf aan het graven was, maar niet voor Gavin. Hij had het gegraven voor zijn eigen ziel.
Arthur keek naar de schop die tegen het keukeneiland leunde. Hij keek naar de gebroken mannen die kreunend op zijn vloer lagen.
‘Opa komt eraan, Toby,’ zei Arthur, zijn stem trillend van de tranen. ‘Ik kom er nu meteen aan. Ik moet alleen nog even het vuilnis buiten zetten.’
Hij beëindigde het gesprek.
Gavin stond op, veegde zijn ogen af en een vleugje van zijn oude arrogantie keerde terug. « Zie je? Alles is in orde. We noemen dit gewoon een groot misverstand. Ik ga zelfs geen aangifte doen voor de deur— »
KNAL.
Arthur schoot hem niet neer. Hij gebruikte de schop niet. Hij zwaaide met zijn zware, eeltige vuist in een korte, brute boog. Gavins kaak verbrijzelde als glas. Hij zakte in elkaar op de grond, greep naar zijn gezicht en er ontsnapten gedempte kreten door zijn vingers.
‘Ik ga je niet vermoorden, Gavin,’ zei Arthur, terwijl hij boven hem stond. ‘Dat zou te makkelijk voor je zijn. En te moeilijk voor mij.’
